پژوهشگران دانشگاه صنعتی اصفهان با حمایت بنیاد ملی علم ایران، در طرحی پسادکتری به توسعه و مشخصهیابی یک داربست نانولیفی بر پایه پلیهیدروکسیبوتیرات، کیتوسان و سلولز نانوکریستال پرداختهاند؛ زیستمادهای که میتواند در آینده برای بازسازی و ترمیم همزمان بافت استخوان و غضروف و توسعه روشهای پزشکی بازساختی به کار گرفته شود.
به گزارش سیناپرس، طرح پسادکتری محمد محمدعلیپور با همکاری فرزانه علیحسینی در دانشگاه صنعتی اصفهان و با حمایت بنیاد ملی علم ایران، با موضوع «داربست کاربردی پلیهیدروکسی بوتیرات/کیتوسان/سلولز نانوکریستال جهت بازسازی و ترمیم بافت استئوکندرال» اجرا شد.
بنیاد ملی علم ایران (INSF) اعلام کرد محمدعلیپور در خصوص اهداف این پژوهش توضیح داد: هدف اصلی، مشخصهیابی داربستهای نانولیفی پلیهیدروکسی بوتیرات/کیتوسان/سلولز نانوکریستال با تمرکز بر کاربرد آنها در مهندسی بافت و پزشکی بازساختی است.
وی افزود: در این پروژه اثر حضور کیتوسان و نانوکریستالهای سلولزی بر خواص فیزیکی، مکانیکی، بیولوژیکی، سلولی و بیان ژن داربستها بررسی خواهد شد.
وی در ادامه، اهداف جزئی پروژه را اینگونه بیان کرد: تعیین شرایط بهینه الکتروریسی شامل ولتاژ، فاصله جمعکننده و نرخ تغذیه، بررسی استحکام کششی و مدول الاستیک داربستها و مقایسه آنها با معیارهای مهندسی بافت، اندازه و حجم تخلخل داربستها، زاویه تماس برای ارزیابی آبدوستی، تغییرات بلورینگی و اندازه بلورها، ارزیابی تشکیل لایه آپاتیت برای سنجش زیستفعالی، ارزیابی زیستتخریبپذیری، بررسی رشد و تکثیر سلولهای استخوانی و تحلیل مورفولوژی سلولی، و در نهایت تعیین بیان مارکرهای استخوانی و غضروفی بر روی داربست.
وی تأکید کرد: با توجه به آمار انجمن اهدای عضو ایرانیان، روزانه ۱۲ نفر از افراد حاضر در فهرست انتظار به دلیل کمبود اعضای اهداکننده جان خود را از دست میدهند. بنابراین، توسعه داربستهای مهندسی بافت و بیوپلیمرها میتواند آینده روشنی برای بیماران به همراه داشته باشد. همچنین، با توجه به اهمیت حفاظت از محیط زیست و کاهش استفاده از سوختهای فسیلی، استفاده از بیوپلیمرها به دلیل زیستتخریبپذیری، قابلیت بازیافت و خواص برجسته، بهعنوان گزینهای مناسب و کارآمد برای درمان نواقص بافتی مطرح شده است.
به نقل از ایرنا، محمدعلیپور در پایان خاطرنشان کرد: نتایج این پژوهش میتواند به تولید و ارتقای دانش فنی در طراحی و مشخصهیابی داربستهای مهندسی بافت کمک کند و کاربردهای گستردهای در مهندسی بافت، مهندسی بیومتریال، پزشکی بازساختی، کشت سلول و توسعه زیستمواد داشته باشد و همچنین امکان استفاده از بیوپلیمرها در ترمیم نواقص بافتی و کاهش عوارض جانبی برای بیماران را فراهم سازد.