مهندسان ناسا با تغییر در نحوه مصرف انرژی فضاپیمای وویجر ۲، موفق شدند فعالیت سه ابزار علمی باقیمانده این کاوشگر را دستکم یک سال دیگر ادامه دهند؛ اقدامی که میتواند عمر علمی یکی از قدیمیترین فضاپیماهای فعال بشر را افزایش دهد.
به گزارش سیناپرس به نقل از Space، فضاپیمای وویجر ۲ که در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شد، به دلیل کاهش تدریجی توان منبع انرژی خود با خطر خاموش شدن یکی دیگر از ابزارهای علمیاش مواجه بود؛ اما مهندسان ناسا با اجرای تغییراتی در سیستم مصرف انرژی، امکان ادامه فعالیت هر سه ابزار علمی باقیمانده را فراهم کردهاند.
وویجر ۲ و همزاد آن، وویجر ۱، انرژی مورد نیاز خود را از مولدهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپی تأمین میکنند. این سامانهها از گرمای حاصل از واپاشی پلوتونیوم برای تولید برق استفاده میکنند. با گذشت نزدیک به پنج دهه، میزان توان تولیدی این منابع بهطور پیوسته کاهش یافته و در هر فضاپیما حدود چهار وات در سال از توان موجود کاسته میشود.
با کاهش انرژی، ناسا ناچار شده است برخی تجهیزات غیرضروری را خاموش و از روشهای کممصرفتر برای تأمین گرمای فضاپیما استفاده کند. این اقدامات که ناسا از آن بهعنوان یک تغییر بزرگ در مدیریت انرژی یاد کرده است، باعث شده حاشیه توان مصرفی وویجر ۲ اندکی افزایش یابد.
وویجر ۲ در ابتدا با ۱۰ ابزار علمی به فضا فرستاده شد، اما با گذشت زمان و کاهش توان، بسیاری از این تجهیزات خاموش شدهاند. اکنون تنها سه ابزار علمی آن فعال هستند و قرار بود یکی از آنها در ادامه سال جاری میلادی نیز خاموش شود. با تصمیم جدید ناسا، هر سه ابزار میتوانند دستکم یک سال دیگر به فعالیت خود ادامه دهند.
کاوشگری که هنوز از فضای میانستارهای خبر میفرستد
وویجر ۲ یکی از مهمترین مأموریتهای تاریخ اکتشافات فضایی به شمار میرود. این فضاپیما پس از عبور از کنار مشتری و زحل، به مسیر خود ادامه داد و به نخستین فضاپیمایی تبدیل شد که از نزدیک اورانوس و نپتون را بررسی کرد. آخرین گذر سیارهای وویجر ۲ در سال ۱۹۸۹ و در نزدیکی نپتون انجام شد.
این فضاپیما در سال ۲۰۱۸ وارد فضای میانستارهای شد؛ منطقهای در بیرون از حباب مغناطیسی ایجادشده توسط خورشید که در آن، دادههای علمی ارزشمندی درباره محیط اطراف منظومه شمسی جمعآوری میکند.
وویجر ۱ نیز در سال ۲۰۱۲ وارد فضای میانستارهای شد و همچنان به ارسال دادههای علمی ادامه میدهد. ناسا قصد دارد تغییرات مشابهی را در مدیریت مصرف انرژی وویجر ۱ نیز طی ماههای آینده اجرا کند.
با وجود فاصله بسیار زیاد این دو کاوشگر از زمین، ارتباط با آنها همچنان برقرار است؛ البته ارسال یک فرمان از زمین به فضاپیما تقریباً یک روز زمان میبرد.
وویجرها در حالی به فعالیت خود ادامه میدهند که نزدیک به نیم قرن از پرتاب آنها میگذرد؛ مأموریتی تاریخی که اکنون به یکی از طولانیترین و دورترین پروژههای اکتشاف فضایی بشر تبدیل شده است.
مترجم:ندا جوادهراتی