پژوهشهای جدید نشان میدهد: ذرات بسیار ریز و رادیواکتیو پلوتونیوم-۲۴۴، که منشأیی فرازمینی دارند، احتمالاً حاصل یک رویداد کیهانی عظیم در بیش از ۱۰۰ میلیون سال پیش هستند و هنوز هم نشانههای آن بر بستر اقیانوسهای زمین قابل شناسایی است.
به گزارش سیناپرس، این مطالعه که توسط گروهی از فیزیکدانان در آلمان انجام شده و در مجله علمی Nature Astronomy منتشر شده است، نشان میدهد؛ این ذرات احتمالاً از برخورد دو ستاره نوترونی یا انفجارهای بسیار نادر ابرنواختری سرچشمه گرفتهاند؛ رویدادهایی که در آنها فرآیند موسوم به «گرفتن سریع نوترون» یا r-process رخ میدهد و سنگینترین عناصر جهان مانند طلا، اورانیوم و پلوتونیوم شکل میگیرند.
به گفته پژوهشگران، پلوتونیوم-۲۴۴ نیمهعمری حدود ۸۱ میلیون سال دارد؛ بنابراین هر نمونهای که امروز روی زمین یافت میشود نمیتواند از زمان تشکیل منظومه شمسی باقی مانده باشد و باید منشأیی کیهانی و نسبتاً جدیدتر داشته باشد.
در این تحقیق، دانشمندان نمونهای از پوستههای فلزی بستر اقیانوس آرام را بررسی کردند؛ لایههایی که طی میلیونها سال بهتدریج رشد کرده و مانند یک «آرشیو طبیعی» از ذرات رسوبکرده عمل میکنند. در کنار پلوتونیوم-۲۴۴، آنها به دنبال ایزوتوپهای دیگری مانند کوریوم-۲۴۷ و آهن-۶۰ نیز بودند.
یافته مهم این بود که در حالیکه نشانههایی از آهن-۶۰ (مرتبط با ابرنواخترهای نسبتاً نزدیکتر در چند میلیون سال گذشته) دیده شد، هیچ مدرک قابلتوجهی از کوریوم-۲۴۷ وجود نداشت. این عدم توازن نشان میدهد که منشأ پلوتونیوم-۲۴۴ با آن ابرنواخترهای اخیر یکی نیست و احتمالاً به رویدادی بسیار قدیمیتر بازمیگردد.
بر اساس تحلیلها، این انفجار کیهانی احتمالاً بیش از ۱۰۰ میلیون سال پیش رخ داده و بقایای آن پس از پراکنده شدن در فضای میانستارهای، اکنون در مسیر حرکت منظومه شمسی به شکل «بارش آرام ذرات کیهانی» به زمین میرسد.
دانشمندان تأکید میکنند ؛ هنوز نمیتوان با قطعیت گفت این رویداد یک برخورد ستاره نوترونی (کیلونوا) بوده است، اما این گزینه یکی از محتملترین سناریوها محسوب میشود.
در پایان این پژوهش، یک پرسش مهم همچنان بیپاسخ مانده است: آیا این رویدادهای کیهانی دوردست میتوانستهاند بر تاریخ زمین یا حتی تکامل حیات تأثیری گذاشته باشند یا خیر؛ موضوعی که قرار است در تحقیقات آینده بررسی شود.
مترجم:ندا جوادهراتی