در حالی که انتشار اسناد و ویدئوهای جدید پنتاگون درباره اشیای پرنده ناشناس بار دیگر بحث درباره حیات فرازمینی را داغ کرده است، یک دانشمند هوافضا با بررسی قوانین فیزیک و مهندسی به این پرسش پاسخ داده که اگر تمدنی بیگانه واقعاً وجود داشته باشد، برای رسیدن به زمین با چه موانعی روبهرو خواهد شد.
به گزارش سیناپرس، کای جیمز پژوهشگر مؤسسه فناوری جورجیا در مقالهای که در نشریه The Conversation منتشر شده، استدلال میکند که اگرچه سفر میانستارهای از نظر قوانین فیزیک غیرممکن نیست، اما مجموعهای از چالشهای مهندسی پیچیده ممکن است آن را عملاً غیرقابل اجرا کند.
نزدیکترین همسایهها هم بسیار دور هستند
بر اساس این گزارش، هیچ مدرکی مبنی بر وجود حیات هوشمند در منظومه شمسی وجود ندارد؛ بنابراین هر تمدن فرازمینی احتمالی باید از سامانهای ستارهای خارج از منظومه ما به زمین سفر کند.
نزدیکترین ستاره به خورشید، «پروکسیما قنطورس»، حدود ۴٫۲۵ سال نوری از زمین فاصله دارد؛ معادل تقریباً ۴۰ تریلیون کیلومتر. این فاصله به اندازهای عظیم است که حتی با فناوریهای بسیار پیشرفته نیز پیمودن آن به دههها یا قرنها زمان نیاز خواهد داشت.
سرعتی نزدیک به یکدهم سرعت نور
به گفته جیمز، بیشتر مطالعات علمی بر این باورند که سرعتی معادل ۱۰ درصد سرعت نور، یعنی حدود ۳۰ هزار کیلومتر در ثانیه، واقعبینانهترین سرعت برای یک فضاپیمای میانستارهای است.
حتی در این سرعت خیرهکننده نیز سفر به ستارهای در فاصله ۱۰ سال نوری، حدود یک قرن طول خواهد کشید. هرچه مدت سفر بیشتر شود، احتمال بروز نقص فنی، خرابی سامانهها یا حوادث پیشبینینشده نیز افزایش مییابد.
سوخت؛ بزرگترین مانع سفرهای بینستارهای
یکی از مهمترین چالشهای پیش روی هر تمدن فضایی، تأمین انرژی لازم برای رساندن فضاپیما به چنین سرعتی است.
در حال حاضر سه روش اصلی برای پیشرانش فضایی مطرح هستند:
پیشرانش شیمیایی: همان فناوری مورد استفاده در تمام مأموریتهای فضایی بشر؛ اما برای رساندن یک فضاپیما به یکدهم سرعت نور، به سوختی بیشتر از کل جرم موجود در جهان قابل مشاهده نیاز خواهد بود؛ موضوعی که این روش را عملاً غیرممکن میکند.
پیشرانش پادماده: از نظر تئوری کارآمدترین روش محسوب میشود. در برخورد ماده و پادماده، تمام جرم به انرژی تبدیل میشود. با این حال تولید پادماده در مقیاس مورد نیاز تقریباً غیرممکن است و هزینهای سرسامآور دارد.
پیشرانش همجوشی هستهای: گزینهای واقعبینانهتر که از همان فرآیندی استفاده میکند که خورشید را روشن نگه میدارد. اما حتی در این حالت نیز یک فضاپیما برای رسیدن به سرعت مورد نظر به سوختی معادل ۱۵۰ برابر جرم خود نیاز خواهد داشت.
خطر گلولههای کیهانی
فضای میانستارهای کاملاً خالی نیست. ذرات غبار و اتمهای پراکنده هیدروژن در این فضا وجود دارند.
به گفته این پژوهشگر، برخورد یک ذره غبار بسیار کوچک با فضاپیمایی که با سرعت ۳۰ هزار کیلومتر در ثانیه حرکت میکند، انرژیای معادل شلیک یک گلوله کالیبر ۲۲ ایجاد میکند. همچنین برخورد مداوم اتمهای هیدروژن میتواند سیلی از تابشهای پرانرژی تولید کرده و به بدنه فضاپیما آسیب جدی وارد کند.
برای مقابله با این تهدیدها، فضاپیما به سپرهای مغناطیسی و حفاظهای بسیار سنگین نیاز خواهد داشت؛ تجهیزاتی که خود موجب افزایش جرم و در نتیجه افزایش نیاز به سوخت میشوند.
جیمز تأکید میکند که هیچ قانون شناختهشدهای در فیزیک سفر میانستارهای را ممنوع نکرده است. با این حال، ترکیب صدها محدودیت فنی، مهندسی و انرژی ممکن است این نوع سفرها را حتی برای تمدنهای بسیار پیشرفته نیز غیرعملی سازد.
البته این احتمال نیز وجود دارد که تمدنهای فرازمینی به فناوریهایی دست یافته باشند که بشر هنوز از آنها آگاهی ندارد؛ اما حتی چنین فناوریهایی نیز با چالشهای مهندسی خاص خود روبهرو خواهند بود.
پرسش یک تریلیون دلاری
این پژوهشگر در پایان میگوید اگر روزی یک فضاپیمای بیگانه واقعاً به زمین برسد، پرسشهای فراوانی مطرح خواهد شد؛ از اینکه از کجا آمدهاند و چه هدفی دارند تا اینکه از چه ساخته شدهاند.
اما مهمترین سؤال شاید این باشد: آنها دقیقاً چگونه توانستند خود را به زمین برسانند؟
پرسشی که پاسخ آن میتواند درک بشر از فیزیک، فناوری و جایگاه انسان در جهان را برای همیشه دگرگون کند.
گزارش:امیرحسین فتائی