رقابت شدید میان غولهای فناوری برای استقرار اینترنت ماهوارهای، سرعت پرتاب فضاپیماها را به سطحی بیسابقه رسانده است که ورود حجم عظیمی از مواد و سوخت به مدارهای پایین زمین، تعادل شیمیایی جو را بر هم زده و نوعی آلودگی محیطی جدید را در مقیاس جهانی ایجاد کرده است.
به گزارش سیناپرس، پژوهشگران میگویند افزایش بیرویه روند پرتاب ماهوارهها و صورتهای فلکی ماهوارهای به مدار زمین، آلودگی بیشتری را در جو زمین ایجاد میکند.
تعداد پرتابهای سالانه ماهواره در طول دهه گذشته به طور تصاعدی افزایش یافته است که ناشی از فعالیتهای تجاری شرکتهایی مانند اسپیسایکس(SpaceX) است.
به گفته ستارهشناس جاناتان مکداول(Jonathan McDowell)، شرکت اسپیسایکس از سال ۲۰۱۹ تاکنون نزدیک به ۱۲ هزار ماهواره برای ساخت ابرصورت فلکی استارلینک خود به مدار زمین پرتاب کرده است و در حال حاضر بیش از ۱۰ هزار و ۳۰۰ ماهواره آن عملیاتی هستند.
شرکتهای دیگر از جمله آمازون نیز تلاشهای خود را برای ایجاد ناوگان ماهوارهای که بتوانند با اسپیسایکس رقابت کنند، افزایش دادهاند.
جای تعجب نیست که محققان میگویند این افزایش نرخ پرتاب ماهوارهها، آلودگی بیشتری را در جو زمین ایجاد میکند.
مطالعهای که این هفته در مجله Earth’s Future منتشر شد، نشان داد که آلودگی ناشی از پرتاب این ماهوارهها تا سال ۲۰۲۹ سالانه تقریباً ۸۷۰ تن دوده در جو باقی خواهد گذاشت.
محققان خاطرنشان میکنند که این آلودگی میتواند سالها در جو بالایی زمین باقی بماند و میتواند تأثیرات بسیار بیشتری بر آب و هوا نسبت به آلودگی در لایههای پایینی جو داشته باشد.
به گفته کارشناسان، این مقدار دوده میتواند نور خورشید را به اندازهای کاهش دهد که اثرات خنککننده خفیفی بر آب و هوای زمین داشته باشد.
الوئیز ماره(Eloise Marais) از کالج دانشگاهی لندن و سرپرست این مطالعه در بیانیهای گفت: اثر خنککننده ناشی از کاهش نور خورشید که ما با مدلهای خود محاسبه میکنیم، ممکن است در مقابل گرمایش جهانی، یک تغییر خوشایند به نظر برسد، اما باید بسیار محتاط باشیم.
وی افزود: آلودگی صنعت فضایی مانند یک آزمایش مهندسی زمین در مقیاس کوچک و بدون نظارت است که میتواند عواقب زیستمحیطی ناخواسته و جدی زیادی داشته باشد.
به نقل از ایسنا، در حال حاضر تأثیر آن بر جو کم است، بنابراین ما هنوز این فرصت را داریم که قبل از اینکه به یک مسئله جدیتر تبدیل شود که جبران یا ترمیم آن دشوارتر باشد، زودتر اقدام کنیم.
محققان دریافتند که پرتابهای ابرصورتهای فلکی ماهوارهای حدود ۳۵ درصد از تأثیر اقلیمی بخش فضایی را در سال ۲۰۲۰ به خود اختصاص داده است و تا سال ۲۰۲۹ این تعداد میتواند به ۴۲ درصد افزایش یابد.