یک تصویرسازی هنری نشان میدهد که دایناسورها با نمایش پرها و دم خود، حشرات را به بیرون از مخفیگاهشان میرانند. نسخههای شبیهسازیشده این دایناسورها نشان میدهند که پرها احتمالاً ابتدا برای نمایش و نه برای پرواز تکامل یافتهاند.
به گزارش سیناپرس، پرواز ممکن است یکی از شاخصترین نوآوریهای تکاملی باشد، اما زیستشناس پیوتر یابلونسکی معتقد است که بالهای اولیه ابتدا برای دیده شدن طراحی شده بودند، نه برای پرواز.
ایده این پژوهشگر پس از مطالعه رفتار پرندگان در غرب آمریکا شکل گرفت. او متوجه شد برخی پرندگان با باز کردن بالها یا پنجه کردن پرهای دم، حشرات را به بیرون میکشند و سپس آنها را شکار میکنند. یابلونسکی حدس زد که شاید دایناسورهای اولیه بالدار که اجداد پرندگان بودند ، رفتار مشابهی داشتهاند.
برای سالها، یابلونسکی و همکارانش این فرضیه را با آزمایشهای مختلف بررسی کردهاند؛ آنها دایناسورهای رباتیک و شبیهسازیشده را در برابر حشرات واقعی قرار داده و فعالیت مغزی آنها را ثبت کردند. این روش ممکن است غیرمتداول به نظر برسد، اما گروهی از دانشمندان در حال بازسازی تجربی رفتار حیوانات منقرضشده هستند تا اسرار زندگی آنها را روشن کنند.
در آزمایشها، تیم پژوهشی روی دایناسورهای کوچک و پرپوش به نام پناراپتورانها تمرکز کرد. این دایناسورها بالهایی داشتند که به احتمال زیاد توانایی پرواز نداشتند. مینیانگ سون، دیرینهشناس مهرهداران، میگوید: مساحت بالها برای ایجاد نیروی آیرودینامیکی کافی نبود و مفصلهای بالها نیز حرکت آنها را محدود میکرد. علاوه بر این، پرها باید شکل نامتقارن داشته باشند تا مناسب پرواز شوند، و طبق شواهد فسیلی، این دایناسورها هنوز چنین پرهایی نداشتند.
شبیهسازی شکار با ربات
برای بررسی روشهای شکار پیشتاریخی، تیم پژوهشی ابتدا یک ربات دایناسور ساخت. این ربات بر اساس دایناسور Caudipteryx به اندازه بوقلمون مدلسازی شد، که یکی از پناراپتورانهای بالدار با بهترین فسیلها است. آنها بالهای قابل جدا شدن به بازوهای ربات افزودند تا پاسخ حشرات را هم به بازوها و هم به بازوها با بالها بررسی کنند.
وقتی رباتی که «روبُپتریکس» نام گرفت آماده شد، جینسئوک پارک آن را به مسیرهای طبیعی در سئول، کره جنوبی، برد تا با ملخهای وحشی مواجه شود. ربات با نمایشهایی که دانشمندان آنها را «flush display» مینامند، بالها را باز میکرد یا به سوی حشره خم میشد و دم خود را پرتاب میکرد. در طول دو تابستان و صدها نمایش، پارک مشاهده کرد که ملخها با بالهای پروتو خود روبپتریکس بیشتر میگریختند تا بدون آنها.
شبیهسازی دیجیتال و واکنش عصبی حشرات
پژوهشگران سپس به جای ساخت ربات دیگر، Caudipteryx را به صورت انیمیشن نمایش دادند و پاسخ عصبی ملخهای اهلی را به حرکات بال بررسی کردند. در این آزمایش، پارک الکترودهایی به طناب عصبی و شکم ملخها وصل کرد و فعالیت عصبی آنها را ثبت کرد. نتیجه نشان داد که حرکت بالها پاسخ عصبی حشرات را به شکل قابل توجهی افزایش میدهد، حتی وقتی بالها هنوز توان پرواز نداشتند.
درنهایت، اگرچه هنوز اطلاعات کافی برای نتیجهگیری قطعی درباره استفاده از بالها در «flush display» پناراپتورانها وجود ندارد، کوروین سالیوان، دیرینهشناس دانشگاه آلبرتا، میگوید: این یافته به شکلی زیبا و قانعکننده نشان میدهد که این امکان وجود داشته است. علاوه بر این، بالها ممکن است کاربردهای دیگری هم داشته باشند، مانند نمایش برای جلب توجه جفت. یابلونسکی و سالیوان هر دو معتقدند که دایناسورها میتوانستند با بالهای خود هم شکار کنند و هم جلب توجه کنند