پس از سالها تمرکز بر نمادهای تاریخی، ایرانیان امروز هویت تمدنی خود را در اکوسیستم فناوری، کارخانهها و توربینهای چرخان جستجو میکنند که نمادی از توسعه درونزا و مقاومت است.
به گزارش سیناپرس، مفهوم تمدن، تجلی بلوغ و فرهنگ متعالی است؛ مرحلهای پیشرفته از حیات بشر که ساختارهای سیاسی و اقتصادی را در بر میگیرد. تمدن، غرور و افتخاری است که تنها وارثان تاریخ آن را درک میکنند؛ مفهومی عمیقاً گرهخورده با ریشه، پشتوانه و ماندگاری. تاریخ همواره گواه بوده است که تمدنهای اصیل فناپذیر نیستند؛ در مواجهه با توفانها پوست میاندازند و با شکوهی خیرهکنندهتر از دل خاکستر برمیخیزند.
تا چندی پیش، نماد شروع و توسعه تمدن تنها در خشت و گل و بناهای باستانی خلاصه میشد. اما امروز و پس از گذر از سالهای سخت جنگ و تحریم، تمدن در نگاه ما ایرانیان رنگوبویی دیگر نیز یافته است: «تمدن صنعتی». این تمدن نوین، نمایانگر توسعه درونزای فناوری است؛ اکوسیستمی که در تکتک لحظات زندگی مردمان یک سرزمین ایفای نقش میکند. تمدن صنعتی یعنی شرکتها و کارخانههایی که فراتر از خطوط تولید، در خاطرات و احساسات یک مرز و بوم ریشه دواندهاند. از این رو، تپش قلب تمدن ایران را امروز باید در کورههای مذاب، توربینهای در حال چرخش، خطوط درهمتنیده تولید و چرخدندههای عظیم این صنعت جستوجو کرد.
هنگامی که سایه شوم جنگ و تهاجم بر سر ساختارهای صنعتی ما میافتد، مهاجمان با محاسباتی مادی و سطحی گمان میکنند با فرو ریختن بمبها و انهدام سقف سولهها، میتوانند نبض این تمدن را از کار بیندازند. آنها با دیدن ویرانی آهن و بتن، به اشتباه پایان یک افتخار را جشن میگیرند؛ غافل از آنکه تمدن صنعتی، تنها مُشتی ماشینآلات و ساختمان نیست. ما این حقیقت را پیشتر در کوران هشت سال دفاع مقدس آزمودهایم؛ روزهایی که دشمن بعثی بارها زیرساختهای حیاتی و صنعتی ما را هدف قرار داد، اما هر بار مهندسان و کارگران جانبرکف ایرانی، خطوط تولید را با سرعتی بیشتر و عزمی راسختر احیا کردند و ثابت نمودند که اراده ملی با هیچ بمبی ویران نمیشود. درک این حقیقت، تنها برای کسانی ممکن است که در اتمسفر یک تمدن باستانی زیستِ هویتی داشتهاند.
هزاران سال پیش، وقتی ضحاکان زمانه عرصه را بر ملت تنگ کردند، این «کاوه آهنگر» بود که با مشتهای گرهکرده و پتک پولادین خود، درفش استقامت را برافراشت. امروز اما، کاوههای این سرزمین نه در قصهها، که در قامت مهندسان و متخصصانی ایستادهاند که در قلب تمدن صنعتی عظیمی چون «فولاد مبارکه» حماسه میآفرینند. مجموعهای سترگ که بهتنهایی بخش عظیمی از نیاز فولاد کشور را تأمین میکند، دهها هزار نفر را بهطور مستقیم و غیر مستقیم به کار گمارده و ستون فقرات صدها صنعت پاییندستی به شمار میرود.
بمبها شاید بتوانند یک خط تولید را متوقف کنند یا کورهای را موقتاً به خاموشی بکشانند، اما هرگز نمیتوانند «دانش انباشته» در ذهن مهندسان ما و «اراده جمعی» یک ملت را بمباران کنند. تمدن صنعتی فولاد مبارکه، یک سازه منفرد نیست که با ضربهای فرو بریزد؛ بلکه شبکهای زنده و درهمتنیده از تخصص، غیرت و عشق به میهن است. دانشی که این سازههای عظیم را برپا کرده، همچنان در سینهها و ذهنهای فرزندان این آبوخاک زنده است.
همان متخصصان گمنام و با ارادهای که در اوج بیرحمانهترین تحریمها، پیچیدهترین و حیاتیترین قطعات را بومیسازی کردند، امروز نیز آمادهاند تا هر بخش آسیبدیدهای را با تکیه بر دانش بومی خود، مقتدرانهتر از قبل بازسازی کنند. و ارادهای که این کوره را روشن نگه داشته، با هیچ تهدیدی سرد نمیشود.
به نقل از ایرنا، مردم ایران در طول تاریخ نشان دادهاند که معماران روزهای سختاند. هر آجری که از دیوارهای صنعت این کشور فرو بریزد، با دستانی توانمندتر و دانشی بهروزتر، استوارتر از پیش بنا خواهد شد. غرش کورههای ذوبآهن و فولاد، تنها صدای یک کارخانه نیست؛ سمفونی غرورآفرین ملتی است که ثابت کرده در برابر هجوم بیگانگان خم به ابرو نمیآورد.
تمدن ما، تمدن امید، دانش و ایستادگی است. بگذارید دشمنان در توهم ویرانی ابدی بمانند؛ خورشید این تمدن صنعتی، فردا صبح از میان همان کورههای آسیبدیده، روشنتر، پرحرارتتر و کوبندهتر از همیشه طلوع خواهد کرد.
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم.
* عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبائی