یک پژوهشگر دانشگاه تربیت مدرس با انجام تحقیقاتی پیشرفته در زمینه پیوند بافت بیضه موش نوزاد در داربستهای کیتوزانی، گامی مؤثر در جهت حفظ باروری کودکان مبتلا به سرطان برداشته است. این روش میتواند آیندهای روشن برای سلامت جنسی بازماندگان بیماریهای سخت فراهم کند.
به گزارش سیناپرس، یکی از دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس در رساله دکتری خود به پژوهشی در زمینه حفظ باروری پسران نابالغ بعد از شیمی درمانی پرداخت.
طبق دادههای روابط عمومی بنیاد ملی علم ایران (INSF)، رساله دکتری علیرضا انوری با راهنمایی منصوره موحدین در دانشگاه تربیت مدرس و با حمایت بنیاد ملی علم ایران، با موضوع «بررسی فرآیند اسپرماتوژنزیس بعد از پیوند قطعات بافت بیضه موش نوزاد جاسازی شده در داربست کیتوزان حاوی bFGF و GDNF به چربی ناحیه اپیدیدیم و زیر پوست پشت موش بالغ» انجام شد.
انوری در توضیح ضرورت این پژوهش بیان کرد: شیمیدرمانی و رادیوتراپی از روشهای مؤثر درمان سرطانهای دوران کودکی هستند، اما اثر منفی قابل توجهی بر گنادهای پسران نابالغ دارند. با افزایش میزان بقا پس از درمان سرطان در کودکان به حدود ۸۰ درصد، نیاز فوری به استراتژیهای حفظ باروری در پسران نابالغ ایجاد شده است.
به نقل از ایرنا، وی افزود: تاکنون مطالعات متعددی درباره پیوند بافت بیضه نابالغ در مدلهای حیوانی و انسانی انجام شده است؛ این تحقیقات شامل پیوند بینگونهای و پیوند خودی بودهاند. بااینحال، پیوند ITT انسانی به موش دارای نقص ایمنی تنها تا مرحله پاکیتن اسپرماتوسیت پیشرفته پیش رفته و فرآیند اسپرماتوژنزیس بهطور کامل اتفاق نیفتاده است و میزان زندهمانی اسپرماتوگونیا پایین گزارش شده است.
انوری خاطرنشان کرد: اولین بار در سال ۲۰۰۲ پژوهشگران موفق شدند تکمیل فرآیند اسپرماتوژنزیس پس از پیوند ITT خوک و بز به موش را گزارش کنند، که این نتایج الهامبخش ادامه تحقیقات در زمینه حفظ باروری پس از درمان سرطان بوده است.