مدیر مرکز سعدیشناسی، به تحلیل جایگاه سعدی شیرازی در متون تاریخی و سفرنامههای جهانگردان پرداخت و تأکید کرد که سعدی فراتر از یک شاعر، هویتبخشِ نام شیراز در عرصه جهانی بوده است.
کوروش کمالی سروستانی امروز، 31 در آیین یادروز بزرگداشت سعدی شیرازی که در هتل همای شیراز برگزار شد، با اشاره به پیوند ناگسستنی نام سعدی و شیراز اظهار داشت: بررسیهای تاریخی نشان میدهد که پیش از آنکه سعدی به شیراز شهره باشد، این شیراز است که به واسطه سعدی و حافظ در جهان شناخته شده است. در واقع، شیراز با سعدی به یک اعتبار خاص دست یافت.
روایت جهانگردان از آرامگاه سعدی؛ از ابنبطوطه تا دوران معاصر
مدیر مرکز سعدیشناسی با اشاره به قدمت توجه جهانیان به سعدی گفت: نخستین گزارشهای دقیق از شیراز در سفرنامههایی مانند سفرنامه “ابنبطوطه” در قرن هشتم هجری دیده میشود که با جزئیات به توصیف مقبره سعدی، زاویه او، حوضچه ماهی و ارادت مردم به این مکان پرداخته است. این نشان میدهد که آرامگاه سعدی از همان ابتدا فراتر از یک مزار، یک مرکز فرهنگی و اجتماعی بوده است.
وی افزود: بیش از ۲۰۰۰ سفرنامه از قرن ۱۳ تا ۲۰ میلادی درباره ایران نوشته شده که در بیش از ۱۳۰ مورد از آنها، بخشهای مهمی به شیراز و بهویژه به شخصیت و آرامگاه سعدی اختصاص یافته است. جهانگردانی همچون “فرانکلین”، “رابرت گرپورته” و “دونالد ویلبر”، سعدی را “افلاطون ایران” و اشعار او را باشکوهترین جلوه شهر شیراز توصیف کردهاند.
سعدی؛ معمار تمامیت ارزی و فرهنگی ایران
کمالی سروستانی با تحلیل تفاوت سعدی با سایر شاعران در نگاه به زادگاهشان، تصریح کرد: در حالی که شاعران بزرگی چون فردوسی یا رودکی اشارات اندکی به شیراز داشتهاند، سعدی و حافظ نام شیراز را جهانی کردند. برای سعدی، شیراز تنها یک شهر نیست؛ بلکه در دورانی که ایران به دلیل حملات مغول انسجام سیاسی نداشت، شیرازِ سعدی حکم “وطن” و نمادی از تمامیت ایران را داشت.
مدیر مرکز سعدیشناسی در پایان سخنان خود، خواستار نگاهی شایستهتر به این میراث جهانی شد و گفت: سعدی برای شیراز سنگ تمام گذاشته است و اکنون نوبت ماست که با ساماندهی و استانداردسازی فضای آرامگاه و منطقه سعدیه، نگاهی بایسته به این جایگاه فرهنگی داشته باشیم؛ چرا که شیراز، قبلهگاه عشاق ایرانی و جهانی است.