سازمان فضایی ناسا با همکاری آژانس فضایی ژاپن در قالب یک پروژه نوآورانه تحت عنوان LignoSat ودر حال ساخت نسل جدید ماهواره های ساخته شده از چوب است.
این پروژه با هدف رفع مشکلی جدی است که در سال ۱۹۵۷ و زمانی که اولین جسم ساخته شده توسط انسان که با موفقیت به فضا پرتاب شد، انجام می شود.
به گزارش سیناپرس، امروزه و پس از حدود یک قرن فعالیت فضایی انسان، میلیونها زباله ریز و درشت در مدار زمین باقی مانده و به همین دلیل دانشمندان ناسا تلاش می کنند نسل جدید ماهواره ها را از یک ماده زیست تخریبپذیر، یعنی چوب بسازند.
بررسی های انجام شده نشان می دهند این زبالهها با سرعت بیش از ۷ کیلومتر بر ثانیه یعنی هشت برابر سریعتر از یک گلوله، در اطراف زمین میچرخند. باید اذعان داشت که مشکل به مراتب جدی تر از این موضوع بوده و حتی زباله های فضایی بسیار ریز که با هیچ تلسکوپی دیده نمی نشده و تنها چند میلیمتر عرض دارند میتوانند ضربههای قدرتمندی روی بدنه فضاپیماها و ایستگاه های فضایی و البته سایر ماهواره های در حال استفاده ایجاد کنند.
پیش از این، در سال ۱۹۷۸، دانشمندان ناسا، سناریویی به نام سندرم کسلر را پیشنهاد کرده بودند که مشتمل برزنجیرهای فاجعهبار از رویدادها است که طی آن وقتی یک ماهواره توسط یک تکه زباله فضایی متلاشی میشود، زبالههای ایجاد شده ماهوارههای بیشتری را از بین میبرد و به این ترتیب شاهد ایجاد یک چرخه خطرناک هستیم.
در این پروژه جدید ناسا، یک جعبه چوبی به اندازه فنجان قهوه با استفاده از تکنیکهای نازک کاری سنتی ژاپنی برای قرار دادن وسایل الکترونیکی یا سایر مواد مورد نیاز برای یک ماموریت فضایی ساخته شده می شود. این نمونههای چوب از نظر مناسب بودن در ماژول آزمایش ژاپنی کیبو در ایستگاه فضایی بینالمللی به مدت بیش از ۲۹۰ روز در سال ۲۰۲۲ آزمایش شدند.
این چوبها در برابر امواج کیهانی مقاوم بوده، با شرایط دمایی مدار زمین سازگار شده و به سادگی نپوسیده و ترک نخورده وتغییر شکل نمیدهد و از همه مهمتر وقتی دوباره وارد اتمسفر میشوند، تبدیل به خاکستر شده و زباله ای از خود به جا نمیگذارند.
یکی دیگر از مزیت های ماهواره های چوبی، عدم انعکاس امواج توسط بدنه آنها است زیرا بازتابهای ماهوارههای آلومینیومی میتوانند بسیار درخشان بوده و به راحتی با چشم غیرمسلح از زمین دیده شوند.
این نور منعکس شده می تواند در مشاهدات نجومی اختلال ایجاد کند.پرتاب آزمایشی نخستین ماهواره چوبی در سال ۲۰۲۴ برنامه ریزی شده و نسبتا موفقیت آمیز بود که این مساله راه را برای ماموریتهای بعدی هموار کند.دانشمندان تیم پژوهشی طراحی کننده این ماهواره معتقدند موفقیت عملکرد ماهواره های چوبی می تواند آینده مطالعات فضایی را متحول کرده و یکی از بزرگترین مشکلات این حوزه را از بین ببرد.
باید منتظر ماند تا مشخص شود این ماهواره در شرایط غیر آزمایشگاهی تا چه حد موفق بوده و چگونه عمل می کند. البته به فرض موفق بودن این طرح، هنوز میلیون ها قطعه فلزی در مدار زمین سرگردان هستند که باید برای آن ها نیز فکری اندیشیده شود.
مترجم: مهگل غفاری