1- هیچ رسانهای — داخلی یا خارجی — بهتنهایی کامل نیست. وقتی یک خبر را از چند منبع مستقل میبینید و آنها با هم همخوانی دارند، احتمال صحت آن بالاتر میرود. این اصل پایهای سواد رسانهای است.
2- رسانههای دولتی در هر کشوری بر اساس سیاستهای حاکمیتی کار میکنند. یعنی برخی اخبار:- اصلاً پوشش داده نمیشوند- ناقص بازتاب مییابند- با زاویه خاصی روایت میشوند
3- انتشار و بازنشر یک خبر یا تحلیل به معنای مهر تایید و اعتماد کور به آن نیست. البته نه اینکه شایعه ای پخش شود و بازنشر شود. خیر. خبر از منبع رسمی را می گویم. انتشار خبر فیک و تاییدنشده که یک رسانه رسمی نگوید که از لایه های بررسی سردبیری نگذرد اشتباه است.
4- پیگیری اخبار از رسانه خارجی نه بهخاطر اعتماد و بهتر بودن آن، بلکه بهخاطر “تکمیل تصویر” است.
پس مخاطب هوشمند امروزی کسی است که فقط به یک دیوار تکیه ندهد.
خلاصه کلام اینکه مخاطب هوشمند رسانهای باید در خبر غواصی کند تا به تراز رسانهای و جمعبندی خودش برسد — نه اینکه دنبال یک جریان خاص رسانهای باشد. در عصر دیجیتال مرجعیت رسانه ای سنتی مرده است.
دکتر حسین امامی_ پژوهشگر رسانههای نوین