فارغ از آنکه جنگ میان ایران، ایالات متحده و اسرائیل چه مسیری را طی کند و تا چه اندازه به درازا بینجامد، یک واقعیت در میان ایرانیان ثابت میماند: «وطن» چیزی نیست که بتوان آن را به بیگانه واگذار کرد.
این گزاره، بیش از آنکه یک شعار سیاسی باشد، ریشه در تجربهای زیسته دارد؛ تجربهای که در لحظات بحرانی، خود را ملموستر نشان میدهد.
کافی است به واکنشهای روزمره مردم در بزنگاههای حساس نگاه کنیم؛ از گفتوگوهای ساده در جمعهای خانوادگی تا فضای شبکههای اجتماعی، جایی که با وجود همه اختلافنظرها، نوعی خط قرمز مشترک درباره «ایران» شکل میگیرد.
این همان نقطهای است که نشان میدهد وطن، برای بسیاری از ایرانیان، صرفاً یک مرز جغرافیایی نیست، بلکه بخشی از تعریف «خود» است.از منظر فرهنگ و ارتباطات، این احساس تعلق را نمیتوان صرفاً محصول شرایط مقطعی دانست.
آنچه امروز دیده میشود، حاصل انباشت معنا در طول تاریخ است؛ در زبان فارسی که حامل حافظه جمعی است، در آیینهایی که نسلبهنسل تکرار شدهاند و در روایتهایی که از گذشته تا امروز، تصویر مشترکی از «ما» ساختهاند. به همین دلیل، وطن در ایران بیش از آنکه یک مفهوم انتزاعی باشد، در زندگی روزمره حضور دارد، در نحوه حرف زدن، در مناسبتها و حتی در حساسیتهایی که نسبت به سرنوشت کشور وجود دارد.در عین حال، فرهنگ ایرانی همواره در تعامل با جهان شکل گرفته است. تجربه تاریخی ایرانیان نشان میدهد که مواجهه با «دیگری» عمدتاً در قالب گفتوگو و تبادل معنا بوده، نه صرفاً تقابل. اما همین تجربه نوعی مرزبندی نانوشته نیز ایجاد کرده است؛ تعامل تا جایی پذیرفته است که به تضعیف هویت یا احساس تعلق جمعی منجر نشود. به بیان دیگر، جامعه ایرانی میتواند با جهان در ارتباط باشد اما این ارتباط را لزوماً به معنای واگذاری خود تعریف نمیکند.در چنین بستری، حتی وقتی نارضایتیها یا شکافهای اجتماعی وجود دارد، پیوند با «وطن» بهطور کامل گسسته نمیشود. اینجاست که باید میان نقد وضعیت موجود و نفی کلیت تعلق تمایز قائل شد.
بسیاری از افراد ممکن است نسبت به شرایط اقتصادی، اجتماعی یا سیاسی انتقاد داشته باشند، اما این انتقادها الزاماً به معنای فاصله گرفتن از مفهوم وطن نیست. برعکس، در مواردی، همین انتقادها از دل نوعی احساس تعلق عمیقتر برمیآید.
با این حال، نمیتوان از یک نکته مهم غافل شد: تداوم این سرمایه فرهنگی، نیازمند توجه و بازاندیشی است. تحولات سریع رسانهای و تغییر سبک زندگی، بهویژه در میان نسلهای جدید، شکلهای تازهای از ارتباط و هویت را پدید آورده است. اگر سیاستگذاری فرهنگی نتواند این تغییرات را درک کند و با آنها وارد گفتوگو شود، فاصله میان تجربه زیسته مردم و روایتهای رسمی بیشتر خواهد شد.نشانههای این فاصله را میتوان در برخی محدودیتها، در نادیده گرفتن تنوع فرهنگی درون جامعه یا در استفاده ناکافی از ظرفیتهای نوین ارتباطی دید. اینها مسائلی نیستند که از ضعف فرهنگ ایرانی ناشی شوند بلکه بیشتر به شیوههای مدیریت و هدایت فرهنگی بازمیگردند.
بنابراین اصلاح این وضعیت، بیش از هر چیز، نیازمند نگاه پژوهشمحور و پذیرش پیچیدگیهای جامعه امروز است.
در نهایت، اگر «وطن» در ایران همچنان مفهومی زنده و اثرگذار باقی مانده، به این دلیل است که در سطحی عمیقتر از سیاست، در دل تجربههای روزمره و حافظه جمعی مردم جای دارد.
حفظ این وضعیت نه با تکرار کلیشهها بلکه با فهم دقیق این تجربه و ایجاد امکان بازتولید آن در شرایط جدید ممکن خواهد بود؛ جایی که فرهنگ، همچنان نقش پیونددهنده خود را ایفا میکند و «ایران» برای ایرانیان، چیزی فراتر از یک نام روی نقشه باقی میماند.
فرگل غفاری_پژوهشگر حوزه فرهنگ و ارتباطات