این کلاسها به مدارس اکابر (بزرگسالان) شهرت یافته بود. کار مدارس بزرگسالان که در آنها روزنامه رایگان هم توزیع می شد با یک وقفه کوتاه در اوایل اشغال نظامی ایران و بویژه به سبب شیوع بیماری تیفوس از سر گرفته شد و مطلقا رایگان بود. شمار دانش آموزان دبیرستانهای شبانه دولتی (بزرگسالان) در دهه ۱۳۵۰ (دهه ۱۹۷۰ میلادی) رقم چشمگیری را تشکیل می داد. در سال ۱۳۵۸ (۱۹۷۹ میلادی) مجلس تدوین کننده قانون اساسی جمهوری اسلامی رایگان بودن آموزش و پرورش در ایران را به صورت یک اصل ـ اصل سی ام ـ وارد این قانون کرده است.
رایگان، یکنواخت و اجباری بودن تعلیمات عمومی در ایران قبلا در قانون موضوعه (پارلمانی) سال ۱۳۲۱ (۱۹۴۲ میلادی) و سپس آیین نامههای سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴ میلادی) آورده شده بود و اجرا می شد. باوجود رایگان بودن آموزش و پرورش در همه سطوح در ایران پیش از انقلاب و تاکید اصل ۳۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی بر این موضوع، از دهه ۱۹۹۰ (۱۳۷۰ هجری) تاسیس مدارس پولی در ایران ازسر گرفته شده است.