به گزارش سیناپرس به نقل از زیست فن، در سبوس و دیگر بافتهای غلات، استخراج مواد همیسلولزی به علت اتصالات مستحکم آنها مشکل است. روش رایج استخراج این مواد استفاده از حلالهای قلیایی است؛ اما این حلالها بخشهایی از مولکول را که منجر به خاصیت آنتیاکسیدانی میشود، از بین میبرد.
در روش جدید از آب فوقگرم ( یا آب زیر بحرانی)، غشاء و آنزیم فعال کربوهیدراتی (Xylanolytic)، برای استخراج مواد همیسلولزی و الیگوساکاریدی استفاده میشود. این روش، بر خلاف روشهای رایج، خاصیت آنتیاکسیدانی پلیساکاریدها را از بین نمیبرد.
در این روش، ابتدا مواد همیسلولزی در فرم پلیمری استخراج شدند و بعد، از آنزیم برای زدودن اجزای باقیمانده استخرجناپذیر استفاده شد. روش جدید علاوه بر حفظ خاصیت آنتیاکسیدانی، بازده استخراج مولکولهای زیستی را نیز به طرز چشمگیری افزایش میدهد.
کاربردهای مختلفی برای این پلیمرهای زیستی متصور است. میتوان از آنها در بستهبندی و نگهداری مواد غذایی استفاده کرد و بدون نیاز به افزودنی، از اکسیداسیون مواد غذایی جلوگیری کرد. میتوان از این مواد، کپسولی برای مواد حساس به اکسیژن ساخت و از التهابات ناشی از آنها جلوگیری کرد. مواد همیسلولزی و الیگوساکاریدی خاصیت پربیوتیکی نیز دارند و میتوانند در بهبود وضعیت سلامت، موثر باشند.