ذوق ادبی وی در اوان جوانی بارور شد و همراهی با شعرای بزرگ، او را در صف پیشروان نهضت سمبولیسم یا نمادگرایى که بیانگر غیرمستقیم عواطف و افکار میباشد، قرار داد. پول فور در 17 سالگی اثری سمبولیک را در عرصه تئاتر بر روی صحنه آورد و در سالهای بعد، نمایشنامههای دیگری که با سبک غالب آن روز هماهنگ نبود نگاشت و اجرا کرد. روش خاص پول فور در عالم نمایش، سر و صدای فراوان برپا نمود. از این رو به نشر اشعارش در مجلات پرداخت و سپس دیوان اشعار خود را منتشر ساخت. مجموعه دیوان اشعارش که هر کدام با عنوان "بالادها" عرضه میگردید بالغ به چهل جلد شد و او در آنها با احساسات پرشور میهنپرستانه به وصف فرانسه و زیبایىهای آن میپرداخت. این مجموعهها، علیرغم برخورداری از نثری نوین، چندان مورد پذیرش عوام جامعه قرار نگرفت. پول فور در عین انتشار این آثار، باز هم به عالم نمایش توجه داشت. وی بر این عقیده بود که پس از جنگ جهانی اول که نمایشی غمانگیز برای فرانسه محسوب میشد، وظیفهای سنگین بر عهده ادبیات و تئاتر گذاشته شده تا به وسیله آن بتوان اعمال خوب و بد را نمایش داد تا از معایب گذشته پند گیرند. پول فور شاعر طبیعت بود. عشق او به طبیعت، ساده و بیآلایش است و از هر آن چه درخشان، نیرومند و سرشار از زندگی است لذت میبرد. او نمونهای از کنجکاوترین شاعرانی است که در عین حال که خودجوش، موشکاف، ساده، سرزنده، بیریا و خردمند است، بارور و مسامحهکار میباشد. اشعار فور، قافیهدار است اما وی تمایل عجیبی دارد تا هر بند شعرش را چون قطعهای منثور بنگارد. پول فور در سال 1912م بر اساس نظرخواهی یکی از روزنامهها، به عنوان ملکالشّعَرای فرانسه برگزیده شد و آن را تا آخر عمر حفظ کرد. اما از آن جا که نثر نوین وی، مقبولیت عامه پیدا نکرده بود، نتوانست مقام شاعر ملی را به دست آوَرَد، با این حال قدرت وصف و خیال انگیزی و سادگی در نوشتار وی از غنای فراوانی برخوردار است. پول فور سرانجام در 20 آوریل، 1960م در 88 سالگی درگذشت.
منبع:راسخون