او هنگام تولد، بیش از حد ضعیف و ناتوان بود و با این حال، از یازده فرزند خانواده، فقط او زنده ماند. لاگرانژ تا شانزده سالگی علاقه شدیدی به ادبیات داشت ولی بعد از آن به ریاضیات دل بست. وی در این زمان به خاطر حل مسئله مربوط به دایرههای متساوی المحیط که مورد اختلاف ریاضیدانان بود به شهرت رسید و به همین دلیل از کلیه ریاضیدانان عصر خود پیشی گرفت. لاگرانژ پس از مدت کوتاهی چنان در ریاضی پیشرفت کرد که در 18 سالگی به تدریس ریاضی پرداخت و در 21 سالگی، فرهنگستان تورینو را تأسیس نمود که در سالهای بعد، تبدیل به آکادمی پادشاهی تورینو گردید. در این زمان بود که بیشتر آثار قبلی خود را در پنج جلد به چاپ رسانید. وی در 19 سالگی قدرت فکری خود را با اختراع "حساب تغییرات" که از گرایشهای ریاضیات بود، آشکار نمود. در سال 1766م که لاگرانژ سی ساله بود، فردریک کبیر پادشاه آلمان طی نامهای که به لاگرانژ نوشت، تأکید کرد که بزرگترین پادشاه اروپا، خواهان بزرگترین ریاضیدان اروپاست. از این رو، لاگرانژ راهی برلین شد و تا پایان عمر فردریک، به مدت 22 سال، به کارهای مهمی در ریاضی دست زد. وی پس از آن راهی فرانسه شد و 26 سال آخر عمر خویش را در آن کشور به کارهای تحقیقاتی گذراند. لاگرانژ علاوه بر انجام فعالیتهای تحقیقی در زمینه جبر و مکانیک، درباره حرکت ستارگان و قمرهای مشتری مطالعات مفصلی انجام داد و دستگاه متری را بر اساس طول نصف النهار ایجاد کرد. این ریاضیدان و منجم معروف، مردی بسیار محجوب و متواضع بود و هنگامی که ازیک مطلب علمی اطلاع نداشت، به راحتی میگفت: نمیدانم. بزرگترین شاهکار علمی لاگرانژ، مکانیک تحلیلی نام دارد که در سال 1788م انتشار یافت. و در آن اثر پیشنهاد کرد که بهتر است نظریه مکانیک و فنون حل کردن مسائل آن رشته به فرمولهایی کلی تحویل شوند، فرمولهایی که هرگاه پیدا شوند، همه معادلههای لازم برای حل هر مسئله را به وجود خواهند آورد. کنت لویی لاگرانْژْ سرانجام در 10 آوریل 1813م در 77 سالگی درگذشت.
منبع:راسخون