تدریس او، باعث شکفتن استعدادهای نهفتهاش گردید و پس از مدتی با تجارب فراوان و برنامه های خوب به ایران آمد و در سال ۱۳۰۳ شمسی اولین کودکستان ایرانی را به نام "باغچه اطفال" در تبریز تأسیس کرد.
در همان سال سه کودک ناشنوا نیز در این مدرسه ثبتنام کردند و این آغازی بود برای تلاش باغچه بان تا بتواند سخن گفتن را به این کودکان بیاموزد. او برای تعلیم خواندن و نوشتن برای کودکان و نوسوادان، روش تعلیم الفبا را که امروزه در سراسر کشور رایج است به وجود آورد. او همچنین اولین مدرسه کودکان ناشنوا را در سال ۱۳۱۲ در تهران تأسیس کرد.
جبار باغچه بان برای هموار کردن راه زبان آموزی کودکان ناشنوا راهی را انتخاب کرد که در سراسر جهان با نام الفبای گویای باغچه بان به عنوان مترقیترین روش شناخته شده است. باتلاش این مبتکر پرتلاش بود که ناشنوایان کشور نیز توانستند با دنیای اطراف خود و انسانهای دیگر تماس برقرار کنند. همچنین اختراع تلفنی برای استفاده کر و لالها و تاسیس مکتب نسوان برای آموزش دختران نیز از دیگر ابتکارات اوست.وی همچنین در سال ۱۳۲۲ جمعیت حمایت از کودکان کرولال را تأسیس کرد و کتابهایی از قبیل اسرار تعلیم و تربیت، الفبای آسان، برنامه کار آموزگار، زندگانی کودکان و رباعیات باغچهبان را به نگارش درآورد. سرانجام وی در ۴ آذر سال 1345ش در ۸۱ سالگی در تهران دار فانی را وداع گفت.