یکی از مهمترین نکات تربیتی جهت شکل گیری روحیات کودکان و شکوفا شدن استعدادهای آن ها، وجود ارتباط سالم، مناسب و دوستانه والدین با آن ها است. در حقیقت میزان وقتی که والدین برای تربیت فرزندان خود گذاشته و نوع ارتباط و رفتاری که در مسیر تربیتی کودکان از والدین سر می زند، نقش مهمی در شکل گیری شخصیت کودکان در آینده دارد.
پژوهشگران در این مطالعات دریافتند که مادران امروزی در کشورهای مختلف در سال ۲۰۱۲ میلادی به طور متوسط ۱۰۴ دقیقه در طول روز را صرف آموزش و برقراری ارتباط با فرزندانشان کرده اند که این مدت زمان حدود دو برابر بیشتر از مدت زمانی است که مادران در سال ۱۹۶۵ برای کودکان خود در طول روز صرف می کردند.
بر خلاف تصورات رایج در این رابطه، مطالعات پژوهشگران نشان می دهد والدین امروزی به نسبت والدین پنجاه سال پیش، وقت بیشتری را صرف رسیدگی به کارهای فرزندان خود کرده و ارتباط بیشتری با آن ها دارند.
در این مطالعات که به سرپرستی دکتر جودیث تریس استاد دانشگاه کالیفرنیا و دکتر جولیا دوتی پژوهشگر دوره فوق دکترای این دانشگاه انجام شد؛ نوع و میزان ارتباط والدین و فرزندان مورد بررسی دقیق قرار گرفت. پژوهشگران در این مطالعات دریافتند که مادران امروزی در کشورهای مختلف در سال ۲۰۱۲ میلادی به طور متوسط ۱۰۴ دقیقه در طول روز را صرف آموزش و برقراری ارتباط با فرزندانشان کرده اند که این مدت زمان حدود دو برابر بیشتر از مدت زمانی است که مادران در سال ۱۹۶۵ برای کودکان خود در طول روز صرف می کردند. بر اساس اسناد پزوهشی موجودغ در سال ۱۹۶۵، متوسط زمان صرف شده از سوی مادران برای فرزندان خود در یک روز،حداکثر ۵۴ دقیقه بود.
مطالعات انجام شده همچنین حاکی از این موضوع است که پدران امروزی نیز به نسبت پدربزرگ های خود وقت بیشتری برای تربیت فرزندان صرف می کنند، بر این اساس مدت زمان اختصاص داده شده از سوی پدران برای تربیت فرزندو آموزش وی از ۱۶ دقیقه در طول روز در سال ۱۹۶۵ به ۵۹ دقیقه در سال ۲۰۱۲ افزایش پیدا کرده است.
در این مطالعات ۱۲۲ هزار و ۲۷۱ پدر و مادر در فاصله سنی ۱۸ تا ۶۵ سال که داری حداقل یک فرزند زیر سیزده سال بودند مورد بررسی قرار گرفتند که از هشت کشور مختلف اروپائی، کانادا، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا انتخاب شده بودند.
شرح کامل این پژوهش و نتایج به دست آمده از آن در آخرین شماره مجله تخصصی خانواده و ازدواج Journal of Marriage and Family منتشر شده و در اختیار پژوهشگران قرار دارد.
ترجمه: فاطمه کردی