اینها حشراتی هستند که نام فارسی آنها سفیدبالک است و از راسته ای به نام همیلترا هستند، راسته نیم بالان؛ همه حشرات این راسته از شیره گیاهان تغذیه می کنند و ربطی به پشه ومگس و این چیزها ندارند. به هیچ وجه خونخوار نیستند و از شیره گیاهی تغذیه می کنند.
وی درباره خطرهای احتمالی این حشرات برای شهروندان، اظهار کرد: تنها خطری که این موجودات به طور مستقیم می توانند برای ما داشته باشند، ورود آنها به مجاری تنفسی، یا چشم و گوش است. به عنوان مثال ممکن است اگر وارد چشم شوند، چشم را دچار عفونت کنند.
این حشره شناس، دلیل حضور پر شمار سفید بالک ها را تغییر اکولوژی عنوان کرد و افزود: تغییر اکولوژی، چیزی است که ما اصلا در کشورمان به آن توجه نمی کنیم، در جهان هم شاید چندان به آن توجهی نشود، ولی کشورهای پیشرفته دارند به آن توجه می کنند. ما متاسفانه اکولوژی را در کشورمان درک نمی کنیم. سفید بالک ها از آسیای جنوب شرقی آمدند، اصالتا متعلق به کشورهای آسیای جنوب شرق هستند، سالها پیش در جنوب ایران و بر روی درختان میوه گزارش شده اند. اکنون هم در شمال کشور دارند پراکنش پیدا می کنند.
درخت توت در تهران یکی از درختهایی است که به آن علاقه مندند. در کشورهای دیگر هم همین طور است، حتی در کشورهای آسیای جنوب شرقی هم گونه های دیگری از این خانواده به سمت درخت توت بسیار علاقه نشان می دهند و جذب این درختان می شوند.
نادر در پاسخ به این پرسش که این حشرات چگونه به کشور منتقل شده اند، گفت: شاید یک گلدان بتواند یک آفت بسیار بزرگ را در کشوری جابه جا کند. درحال حاضر کلمه آفت را به موجوداتی نسبت می دهیم که در رقابت با انسان در طبیعت یا عرصه زندگی قرار می گیرند، در نتیجه سفیدبالکرها نیز اکنون به نوعی آفت درختان ما شده اند.
وی با اشاره به چسب های زردی که روی درختان برای مقابله با این حشرات در سطح شهر نصب شده، عنوان کرد: بسیاری از این حشرات به رنگ زرد جذب می شوند، در نتیجه می آیند چسب هایی که می تواند اینها را به دام بیندازند را به این رنگ تعبیه می کنند. روی هر کدام از این باندهای زرد شاید بیش از هزار عدد از حشرات مختلف می چسبد که بیش از 90درصدشان همین سفید بالک ها هستند. البته همه حشرات ممکن است به آن بچسبند، همراهش حشرات مفید هم ممکن است از بین بروند اما چاره ای نیست. البته این یک کنترل موقت است.
تنها خطری که سفیدبالک ها به طور مستقیم می توانند برای ما داشته باشند، ورود آنها به مجاری تنفسی، یا چشم و گوش است.
این حشره شناس با اشاره به تنوع و تفاوت حشرات در فضاهای داخلی و خارجی، گفت: بسته به جایی که ما زندگی می کنیم، حشراتی که آنجا زندگی می کنند متفاوت است. ما حشرات درون خانه و بیرون خانه را متفاوت می دانیم. در بعضی از کشورها می بینیم که حشرات خارج از خانه شان ممکن است به هزاران گونه برسد. در شهری مثل تهران این حشرات تعدادشان خیلی کم شده است. در دنیا حدودا یک میلیون گونه داریم، ولی داخل شهرها متفاوت است مثلا در کشور آمریکا این محاسبات انجام شده و آمدند خانه هایی را کاملا جستجو کرده اند، حشرات مرده و زنده را جمع آوری کردند و یک چیزی حدود 500 گونه حشره از کل خانه های یک ایالت پیدا کردند که کم نیست.
نادری درباره حضور مورچه ها در منازل نیز، عنوان کرد: مورچه در هر خانه ای هست. در شهر تهران 25-20 گونه مورچه می توانیم پیدا کنید که با جثه بسیار کوچکش می تواند یک بار بسیار بزرگ را حمل کند. وجود مورچه ها به خودی خودش بد نیست، مگر اینکه مزاحمت ایجاد کنند، چون خودشان می توانند بسیاری از حشرات مرده را پاکسازی و جاهایی که ما نمی بینیم را نظافت کنند، خانه را تر و تمیز می کنند، زیر کمد، تختخواب و جاهایی که شما دسترسی به آن ندارید، شکاف های دیوارها را تمیز می کنند.
پس آنها را نگه داریم؟
بله، تا آن جایی که می شود.
وی همچنین درباره عنکبوت و مارمولک نیز گفت: عنکبوت ها هم شکارچی های خیلی خوبی هستند، مارمولک ها هم همین طور هستند.
مارمولک که به هیچ وجه خطری ندارد و عنکبوتها که گاهی اوقات فقط بعضی از انواعشان ممکن است سمی باشد .در شهر تهران معمولا اتفاقی نمی افتد. ما تا الان گزارشی از گزش عنکبوت نداشته ایم و یا خطری که بخواهد داشته باشد.
علیرضا نادری در بخش دیگری از سخنانش درباره حشرات به حشرات ساکن روی بالش ها پر اشاره کرد و افزود: ممکن است چند نوع مایت در یک بالش زندگی کنند، مایت هایی که در آن هستند اینقدر تکثیر می شوند که گاهی اوقات سه چهار برابر وزن یک بالش پر را خود مایت ها تشکیل می دهند. اگر دقت کنید بالش های پر قدیمی معمولا سنگین می شوند، در حقیقت آن وزن مایت ها است. مایت ها از عنکبوتیان و موجودات بسیار ریزی هستند. مایت ها آلرژی زا هستند و می توانند آسم و بیماری های تنفسی تولید کنند.