از نخستین ورزشکارهای زن و تولد پاراالمپیک گرفته تا حقوق سیاهان، همگی تعدادی از لحظات کلیدی در تاریخ مهم ترین رویداد ورزشی دنیاست.

ورزشکاران زن برای نخستین بار به رقابت برخاستند

زنان برای نخستین با در بازی‌های المپیک ۱۹۰۰ پاریس حاضر شدند و در آن بازی ها از مجموع ۹۹۷ ورزشکار حاضر در المپیک، ۲۲ تن زن بودند. در آن زمان به زنان اجازه داده شد فقط در پنج رشته ورزشی شرکت کنند و این رشته ها عبارت بودند از تنیس، قایق‌رانی، کروکت، سوارکاری و گلف.

با این حال از آن بازی ها تاکنون اوضاع تغییر کرده و بازی های سال ۲۰۱۲ در لندن نخستین المپیکی بود که در آن زنان در تمامی ورزش های حاضر رقابت کردند و هر ورزش جدیدی که وارد المپیک شد، ورزشکاران زن باید در آن حاضر شوند.

جسی اونز آدولف هیتلر را نفی می کند

از نخستین ورزشکارهای زن و تولد پاراالمپیک گرفته تا حقوق سیاهان، همگی تعدادی از لحظات کلیدی در تاریخ مهم ترین رویداد ورزشی دنیاست.

در بازی های تابستان سال ۱۹۳۶ که در آلمان نازی برگزار شد و قرار بود این بازی ها به عنوان ویترینی نمایشی برای برتری نژاد آریان عمل کنند، موفق ترین رقابت کننده، ورزشکار سیاهپوستی به نام جسی اونز بود. این ورزشکار امریکایی که هم اکنون یکی از بزرگترین ورزشکاران المپیک در همه دوران به شمار می آید در دوی ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و دو امداد چهار در صد متر و پرش ارتفاع، مدال طلا را از آن خود کرد.

در رخداد بعدی، ورزشکار آلمانی به نام کارل لودویگ لانگ که نفر دوم این رقابت ها شد،اولین کسی بود که به اونز تبریک گفت و این دو برای گرفتن مدال‌ هایشان رفتند. اونز بعدها گفت "شجاعت زیادی می خواهد که جلوی هیتلر با من که سیاهپوستم دوست شوی. می توانید تمامی مدال ها و جام های من را بگیرید و آن ها ارزش لحظاتی را که با لانگ بودم ندارند.

ماراتونی برای ورزشکاران معلول

در سال ۱۹۸۴، سر لودیگ گوتمان نورولوژیستی که با سربازان جنگی کار می کرد که در انگلستان از آسیب های نخاعی رنج می بردند، ورزش هایی را وارد برنامه توانبخشی بیمارانش کرد. با گذشت زمان، واحدهای آسیب نخاعی دیگری شروع به تقلید از شیوه های گوتمان کردند و رقابت های ورزشی بین بیمارستان ها ساماندهی شد.

در بازی های المپیک سال ۱۹۶۰ در رم که برای نخستین بار از تلویزیون پخش شد، گوتمان ۴۰۰ ورزشکار ویلچرنشین را برای رقابت ها در آن چه پارالل المپیک خوانده می شد، گرد هم آورد. از آن زمان به بعد پارالمپیک پیشرفت زیادی کرده و در سال ۲۰۱۲ در لندن، ۴۳۰۲ ورزشکار از ۱۶۴ کمیته ملی پارالمپیک در ۵۰۳ رقابت ورزشی شرکت کردند.

محمد علی کلی مشعل بازی های صدساله را روشن می کند

محمد علی کلی فقید، رابطه طولانی با بازی های المپیک دارد. وی که در بازی های المپیک رم کاسیوس کلی خوانده می شود، مدال طلای این بازی ها را به گردن آویخت و علی رغم تفرقه های نژادی در کشورش، یکی از حامیان متعصب هم تیمی های امریکایی  سیاهپوستش بود.

کلی عاشق بازی های المپیک بود و وقتی در امریکا او را به رستوران سفیدپوست ها راه ندادند، مدالش را به رودخانه انداخت. ۳۶ سال بعد و پس از رنج زیاد او از بیماری پارکینسون، کلی مشعل بازی های ۱۹۹۶ آتلانتای امریکا را روشن کرد و این سال، صدمین سال برگزاری اولین بازی های المپیک مدرن در آتن بود و کمیته بین المللی المپیک هم مدال جایگزینی را به کلی اعطا کرد.

نمایش سیاهان در المپیک

شاید پر سر و صداترین تظاهرات سیاسی در تاریخ بازی های المپیک در بازی های نیومکزیکو و در سال ۱۹۶۸ اتفاق افتاده باشد. ورزشکاران افریقایی-امریکایی به نام های "تامی اسمیت" و "جان کارولز" پس از کسب به ترتیب مدال های طلا و برنز  در دو ۲۰۰ متر و دو سرعت ۲۰۰ متر، مشت هایشان را به نشانه قدرت سیاهان بالا بردند، در حالی که پرچم کشورشان در حال برافراشته شدن بود و سرود ملی شان هم در طول مراسم اعطای مدال هایشان پخش می شد.

نمایش آن ها در اوج جنبش حقوق مدنی در ایالات متحده رخ داد یعنی وقتی که تعدادی از رهبران حقوق مدنی از ورزشکاران سیاهپوست امریکایی خواستند این بازی ها را تحریم کنند. این در حالی بود که ژست غیرخشونت آمیز اسمیت و کارولز، توجه جامعه بین المللی به حقوق مدنی سیاهان معطوف کرد.

اسمیت بعدها ادعا کرد که این نمایش ادای احترامی به حقوق بشر و نه ادای احترام به قدرت سیاهان بود و تمامی سه مرد حاضر در این حرکت جالب توجه یعنی پیتر نورمان، ورزشکاران استرالیایی که از اسمیت و کارولز حمایت می کرد، در طول مراسم، مدال های پروژه حقوق بشر المپیک را به گردن داشتند..

کشورهای افریقایی بازی های المپیک سال ۱۹۷۶ را تحریم کردند

نیوزلند اوایل سال ۱۹۷۶ تیم راگبی خود را به تور افریقا بود این در حالی بود که این کشور هنوز از آپارتاید (تبعیض نژادی) رنج می برد. با این حال به نیوزلند اجازه داده شد در المپیک ۱۹۷۶ مونترئال شرکت کند؛ بنابراین ۲۵ کشور افریقایی بازی ها را تحریم کردند و عراق و گویان نیز به این تحریم پیوستند.

در آن زمان وزیر خارجه کنیا به نام جیمز اسوگو در بیانیه ای گفت که دولت و مردم کنیا این دیدگاه را دارند که قوانین ارزشمندتر از مدال ها هستند. افریقای جنوبی هم به دلیل سیاست های آپارتاید از سال ۱۹۶۴ از اعزام تیم ورزشی به بازی های المپیک منع شده بود.

تحریم سال ۱۹۷۶ آخرین تحریم بازی ها در المپیک نبود و در سال ۱۹۸۰ هم ورزشکاران ایالات متحده در اعتراض به حمله شوروی به افغانستان به بازی های المپیک نرفتند.

کره جنوبی و کره شمالی مدت کوتاهی متحد شدند

در یک لحظه تاریخی المپیک، تیم های کره شمالی و کره جنوبی در مراسم افتتاحیه بازی های المپیک ۲۰۰۰ در سیدنی به عنوانی یک واحد تیم رژه رفتند.

 

مترجم: شه تاو ناصری

منبع: مجمع جهانی اقتصاد