پاسخ این پرسش در مورد هر انسان و موقعیتی که در آن واقع شده متفاوت است. اگرچه قانون سه بر طبیعت نیازهای اولیه بدن انسان حاکم است: سه دقیقه بدون اکسیژن، سه روز بدون آب و سه هفته بدون غذا.
با اینهمه اعضای خارقالعادهای در میان گونه بشر وجود دارند که این قانونها را شکسته و تعریفی دوباره برای این قانونها و دیگر محدودیتهای موجود برای بقای انسان نوشتهاند.
در ادامه رکوردهایی را که از زنده ماندن انسانها در شرایط دشوار، بدون غذا، هوا، نور یا خواب ثبت شدهاند مشاهده میکنید.
- بدون اکسیژن
قانون سه دقیقه بدون هوا در بیشتر مواقع دستورالعمل خوبی است، زیرا بیشتر انسانها درصورتی که بیش از این مدت نفس خود را حبس کنند، در معرض آسیبهای شدید مغزی قرار میگیرند. اما تعدادی از انسانها وجود دارند که بیش از این مدت نیز میتوانند بدون اکسیژن زنده بمانند.
درحال حاضر رکورد بیشترین زمان حبس نفس بدون حرکت در زیر آب 11 دقیقه و 35 ثانیه است که توسط استفان میسفاد در سال 2009 ثبت شد. تام سیتاس در سال 2012 با استفاده از تنفس اکسیژن خالص پیش از حبس نفسش توانست رکورد 22 دقیقه و 22 ثانیه را به نام خود ثبت کند.
انسان در زیر آب بیشتر از خشکی میتواند نفسش را حبس کند، زیرا بدن انسان از عملکرد عجیبی به نام واکنش شیرجه پستانداران برخوردار است که به وی اجازه می دهد به راحتی واکنش شدیدی که انسان را وادار به تنفس دوباره میکند را مهار کند، این قابلیت در زیر آب مانع از غرق شدن میشود.
- بدون آب
قانون سه میگوید اگر تا سه روز آب نخورید میمیرید. اما مدتزمان دقیقی که انسان میتواند در طول آن بدون آب به زندگیاش ادامه دهد در واقع بسیار متنوع است، زیرا بدن انسان نیاز دارد تا مقدار آب را متعادل نگه دارد و ذخایر آب بدن نیز به واسطه تعریق، تبخیر یا دفع مستقیم کاهش پیدا کرده و نیاز به تجدید شدن دارند. میبینید که شرایط و عوامل متنوعی در تعیین محدوده زنده ماندن بدون آب نقش دارند.
در شرایط دشواری مانند ورزش شدید زیر نور مستقیم خورشید، بدن انسان میتواند در طول یک ساعت تا 1.5 لیتر تعریق داشتهباشد و اگر این مقدار آْب از دست رفته در بدن جبران نشود، خون رقیق شده و تعریق متوقف می شود و دمای بدن بالاتر رفته و دچار کمآبی میشود و ممکن است در عرض چند ساعت فرد بمیرد.
اما در یک محیط راحت و مناسب ممکن است فرد بتواند برای بیش از یک هفته بدون آب دوام بیاورد. آندرآس میهاوکز مرد استرالیایی است که رکورد زنده ماندن در طولانیترین مدت زمان بدون آب را به نام خود ثبت کند. پلیس استرالیا در سال 1979 به صورت تصادفی او را به مدت 18 روز در سلول زندان رها کرد. با اینهمه از آنجایی که وی از شدت تشنگی بخارهای روی دیوار سلول را میلیسیده است، درستی این رکورد مورد تردید است.
- بدون غذا
تعیین محدوده زنده ماندن بدون غذا از دو مورد پیشین دشوارتر است. انسان به گونهای تکامل یافته تا از مقاومت کافی برای شکار کردن برخوردار باشد،از این رو انسان در مقاومت در برابر گرسنگی عملکرد بسیار خوبی از خود نشان میدهد. آزمودن این کار از نظر اخلاقی نیز کار دشواری است، از این رو اعتصاب غذاهای داوطلبانه به مرجعی برای تعیین این محدوده تبدیل شدهاند. طولانیترین روزه مهاتما گاندی در میان تمامی روزههایش ، 21 روز بدون مصرف ذرهای ماده غذایی بودهاست.
اما طولانیترین اعتصاب غذای تاریخ توسط یک زندانی سیاسی ایرلندی به نام ترنس مکسوینی انجام گرفت،اعتصاب غذای 74 روزه او در سال 1920 به مرگش ختم شد.
در حین گرسنگی شدید، بدن استفاده از گلیکوژن موجود در کبد و ماهیچهها را آغاز میکند تا بتواند گلوکز و آمینواسید تولید کند. سپس بدن سوزاندن ذخایر چربی و در نهایت پروتئینهای خود را آغاز خواهدکرد. درصورتی که پس از اعتصاب غذا میزان و نوع ماده غذای مصرفی فرد تحت نظر قرار نگیرد،ممکن است به دلیل وجود مقدار زیادی سدیم در بدن فرد دچار ایست قلبی شود.
- بدون نور
متاسفانه مدتزمان زنده ماندن بدون نور، از کشف فاجعهای انسانی در سال 2012 مشخص شدهاست. در آن سال گروهی از کودکان درون قبرستانی زیرزمینی کشف شدند که توسط فرقهای روس در تاتارستان در این محل نگهداری میشدند. بسیاری از این کودکان،از جمله یک نوجوان 19 ساله هرگز نور خورشید را ندیده بودند.
تا زمانی که برای جلوگیری از نرمی استخوان ویتامین دی مصرف کنید بدون نور خورشید زنده خواهید ماند. اگرچه نبود نور خورشید میتواند روی میزان سروتنین بدن و در نتیجه روی حالات روحی و خواب انسان اثرگذار باشد.
- بدون خواب
خواب از دیگر نیازهای حیاتی بشر است که بدون آن،مغز به تدریج فرسوده و متلاشی خواهد شد. رندی گارنر رکورددار بیشترین زمان بیخوابی در جهان است. وی در سال 1965 زمانی که 17 سال داشت، در آزمایشی شرکت کرد و برای 264 ساعت،برابر 11 روز بیدار ماند.
افرادی وجود دارند که برای مدتی طولانیتر از 11 ساعت بیدار ماندهاند،اما این افراد در حالاتی شبیه به خواب توانستهاند استراحت کنند. افرادی که به بیماری بیخوابی موروثی مبتلا هستند درصورت عدم درمان به تدریج به زوال عقلی مبتلا شده و جانشان را از دست میدهند.
هنوز دقیقا مشخص نیست چرا انسان به خواب نیاز دارد، شاید خواب سموم را از مغز میزداید یا امکان سازماندهی افکار را فراهم میآورد. تنها یک حقیقت واضح و قطعی درمورد خواب وجود دارد: نداشتنش میتواند برایتان گران تمام شود.
منبع:همشهری آنلاین