احد وظیفه روز چهارشنبه در گفت و گو با ایرنا افزود: ایران کشوری نیمه خشک و بیابانی است و متوسط بارندگی در آن یک چهارم متوسط جهانی است بنابراین بودجه رطوبتی زیادی وجود ندارد که بتوان از آن حداقل در مناطق میانی کشور برای بارور کردن ابرها استفاده کرد این در حالی است که این نوع اقدامات بسیار گرانقیمت هستند.
وی اظهار کرد: بر اساس اعلام و اسناد سازمان جهانی هواشناسی، باروری ابرها حدود 10 تا 15 درصد می تواند افزایش بارندگی آنهم در مکان هایی که شرایط مناسب داشته باشند، به همراه داشته باشد بنابراین در صورت نبود رطوبت کافی، به احتمال بسیار زیاد باروری در آن منطقه جواب نخواهد داد مخصوصا اگر هستک هایی که از قبل در جو وجود داشته به اندازه کافی باشند.
وجود ذرات میکروسکوپی همانند گرد و خاک ، دوده ، بلورهای نمک و دیگر ذرات از آنها تحت عنوان هستک ها نام برده می شود .
وظیفه ادامه داد: در منطقه ای هستیم که ذرات گرد و خاک در جو زیاد است و این مساله تا حدودی باروری ابرها را با شک و تردید مواجه می کند با توجه به اینکه با وجود این میزان ذرات گرد و خاک، آیا لازم است که ما ذرات دیگری را هم وارد جو کنیم.
وی افزود: برای بارور کردن ابرها باید نسبت رطوبت ابر و تعداد ذرات موجود در آن به خوبی بررسی شود و بعد عملیات هسته دار کردن انجام شود آن هم باید در منطقه ای صورت گیرد که مقدار بارش سالانه به حد کافی باشد تا مثلا 10 درصد اضافه بارش ملموس باشد.
مدیر کل پیش بینی سازمان هواشناسی ادامه داد: به عنوان مثال در منطقه ای که سالانه 100 میلیمتر بارندگی دارد، اگر عملیات باروری ابر انجام شود تا شاهد 10 درصد افزایش بارش باشیم در واقع می شود 10 میلیمتر بارندگی که این میزان هم فایده ای ندارد و مشکلی را حل نمی کند، مثلا اگر در منطقه کویری باشد آن 10 میلیمتر جواب یک روز تبخیر را هم نمی دهد.
وی گفت: با توجه به شرایط خشک و نیمه خشک بودن کشور قطعا باروری ابرها در همه جا جواب نمی دهد ولی در جاهایی مانند شمال کشور یا فصل هایی از سال در جنوب غرب کشور به شرطی که شناخت کافی از ویژگی های سامانه بارشی آن منطقه باشد، می تواند جواب دهد، مثلا در تابستان جواب نخواهد داد.
وی اظهار کرد: ابرها حاوی بخار آب، ذرات گرد و خاک و موادی مانند ذرات آلاینده جو هستند که در هوا وجود دارند و برای بارور کردن باید حتما ذره ای باشد تا بخار آب دور آن جمع شود که به آن هسته میعان می گویند.
وظیفه درباره نحوه بارور کردن ابرها توضیح داد: در شرایطی که رطوبت و هستک ها به اندازه کافی باشد اگر مواد هسته دار مانند یدید نقره یا دی اکسید کربن که به یخ خشک معروف است، را وارد کنیم قطرات آب دور هستک ها جمع و قطرک های ابر را شکل می دهند بعد به هم می چسبند و تشکیل قطره باران می دهند و زمانی که اندازه آنها به حد کافی رسید و بر جاذبه زمین غلبه کرد شروع به سقوط می کنند و در این زمان از داخل ابرها نیز قطرات دیگری به آنها اضافه می شود که وزن را بالا می برد و به صورت باران به زمین می بارد.
وی ادامه داد: بنابراین هرچه مقدار رطوبت بیشتر باشد دانه هایی که تشکیل می شوند درشت تر و ملموس تر خواهند بود، حال اگر جو رطوبت کافی نداشته باشد و تعداد این هستک ها هم فراتر از حد نیاز باشد، قطراتی که شکل می گیرند بسیار ریزتر هستند چون به اندازه کافی رطوبت وجود ندارد تا قطره ها درشت شوند و بتوانند به صورت باران بریزند در نتیجه ممکن است ابری شکل گیرد اما بارانی تشکیل نخواهد شد حتی اگر شکل هم بگیرد در همان لایه های میانی تا فوقانی جو تبخیر می شود.
وی افزود: حال در جوی که رطوبت کافی وجود ندارد بیاییم مواد هسته دار یا همان یدید نقره اضافه کنیم در واقع، عملا فراتر از نیاز ابر هسته وارد آن کردیم که کار منطقی نیست، شلیک کردن مواد به هستک ها با ژنراتورهای زمینی و موشک از زمین انجام می شود یا اینکه با هواپیماهای مخصوص این کار انجام می شود که هر دو روش هزینه بر است بنابراین انجام چنین کاری نیاز به مطالعه دقیق و علمی دارد.