به طور کلی افرادی که در محدوده قطب شمال زندگی می کنند تقریبا دو ماه در سال را درحالی سپری می کنند که هیچ اثری از نور مستقیم خورشید نیست. در طول زمستانهای تاریک تنها نور بسیار ضعیفی دیده می شود که اصطلاحا به آن «هوای گرگ و میش» گفته می شود.
برونو لنگ از دانشمندان علوم عصبی و شناختی در سال ۲۰۰۷ پروژه ای را آغاز کرد که در آن به بررسی تأثیر این وضعیت بر ساکنان قطب شمال پرداخته می شود.
در طول زمستانهای تاریک تنها نور بسیار ضعیفی دیده می شود که اصطلاحا به آن «هوای گرگ و میش» گفته می شود.
این دانشمند و همکارانش حدود ۲۵۰ ساکن این مناطق را که اکثرا از دانشجویان دانشگاه قطب شمال در نروژ هستند گرد هم آورده و در دو گروه مجزا تقسیم بندی کرد: افرادی که در بالای دایره قطب شمال به دنیا آمده و آنهایی که در زیر این حلقه چشم به جهان گشوده بودند.
دانشمندان بر روی چشمان این دو گروه معاینات مربوط به تشخیص رنگ را انجام دادند. آنها باید ۸۵ نوار رنگی مختلف را به درستی تشخیص می دادند.
نتیجه این تحقیقات نشان داد آن دسته از افرادی که در بالای دایره قطبی به دنیا می آیند در تشخیص نوارهای سبز و زرد-سبز اشتباهات بیشتری را مرتکب می شوند اما نکته جالب اینجاست که در تشخیص طیف آبی خطای کمتری را مرتکب می شوند.
همچنین تحقیقات دیگری در این زمینه انجام شده که نشان می دهد هر چه افراد بیشتر به قطب شمال نزدیک تر باشند، بهتر می توانند طیف های مختلف رنگ آبی را تشخیص دهند.
مترجم : مهدی پیرگزی