وی پس از طی تحصیلات دبیرستان، در سال 1927م موفق به گذراندن دوره مؤسسه خاورشناسی مسکو شد و سپس دوره دکترای آن را به پایان رسانید. زاخودر از 32 سالگی به سمت دانشیار و متصدی کرسی زبان فارسی مؤسسه مسکو تعیین گردید و در سال 1934م به موزه تمدنهای خاوری منتقل شد. وی همزمان برای تصدی کرسی تاریخ قرون میانه دانشگاه مسکو دعوت گردید. زاخودر در کنار تدریس، به کارهای تحقیقاتی خود ادامه داد و در عین حال، نخستین دوره دروس رشته مطالعاتی تاریخ قرون وسطی در شرق را بنیان نهاد و در همین زمینه اولین مولّف کتب درسی تاریخ ملل خاور نزدیک و خاورمیانه در قرون میانه بود.زاخودر همچنین موفق شد شعبه مشرق زمین در دانشگاه مسکو را در سال 1944م ایجاد نماید و خود متصدی کرسی تدریس در آن شود. فعالیتهای گسترده زاخودِر در رشته شرق شناسی در آثارمتنوع وی نمایان می باشد. دانش نامه دکترای او تحت عنوان خواجه نظام الملک شرحی درباره تاریخ سلطنت سلجوقیان، وی را در شمار محققان درآورد. هرچند دایره علایق علمی زاخودِر متنوع بود، ولی بررسی تاریخ قرون وسطای کشورهای خاورمیانه و آسیای مرکزی را در اولویت تحقیقاتِ خود قرار داد. علاوه بر مسائل اداری جنبه تاریخی، زاخودر به مسائل میراث مدنی و فرهنگی کشورهای خاور زمین هم توجه می کرد. از این رو یک سلسله مقالات و گزارشهایى درباره مظاهر برجسته و نامدار تمدن و فرهنگ خاور زمین مانند ابوعلی سینا، فردوسی و… به نگارش درآورد. زاخودر از جمله مورخان و شرق شناسانی بود که به نحوی پسندیده به مهمترین مسائل تاریخ و ادبیات جهان واقف بود و این معلومات را با توانایى خود برای حل بغرنج ترین مسائل تاریخی خاورزمین مورد استفاده قرار داد. وسعت معلومات او اجازه می داد که با تبحر خود در بحث درباره مسائل مربوط به خاور نزدیک و دور شرکت کند و ضمن تدریس تاریخ عمومی قرون میانه، کنفرانسهایى علمی و درسی درباره مسائل قرون وسطایی مشرق زمین ایراد نماید. از زاخودر آثار متعدد دیگری نیز بر جای مانده که تاریخ قرون وسطی در شرق، تاریخ ایران در قرون وسطی و مجموعه خزری از آن جمله اند. بوریس زاخودِر، سرانجام در هفتم ژانویه 1960م در 62 سالگی در مسکو درگذشت.
مرگ ایران شناس برجسته روسی
