انتخاب ژنومی، روشی برای پیش بینی ارزش های اصلاحی، با استفاده از شمار زیادی نشانگر است. با این وجود هزینه فراوان ژنوتیپ کردن تعداد زیادی حیوان برای تعداد زیادی نشانگر، کاربرد گسترده انتخاب ژنومی را محدود می کند. به همین منظور نیز پژوهشی بومی انجام شده است که هدف این مطالعه، بررسی اثر استفاده از تراکم کم تا متوسط نشانگرها بر صحت ارزیابی ژنومی با استفاده از مدل rrBLUP بود.
در صفات با وراثت پذیری متوسط (۲۰ درصد) افزایش تعداد نشانگرها بر صحت ارزیابی ژنومی تاثیر نداشت. در صفات با وراثت پذیری بالا (۴۰ درصد) افزایش تعداد نشانگرها در تراکم های کم (QTL 125) صحت ارزیابی ژنومی را افزایش داد،
در این پژوهش ابتدا صفات با وراثت پذیری ۱۰، ۲۰ و ۴۰ درصد شبیه سازی شد. ژنوم شبیه سازی شده دارای ۲۵ جفت کروموزوم بدنی، هرکدام با طول یک مورگان بود. شمار نشانگرها روی ۲۵ کروموزوم، برابر با ۱۲ هزار ۵۰۰، ۲۷ هزار و ۵۰۰ و پنجاه هزار نشانگر بود که در آنها ۱۲۵، ۲۵۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ QTL در طول کروموزوم ها توزیع تصادفی شدند.
شایان ذکر است که میانگین حداقل مربعات صحت برآوردهای ژنومی، بین سطوح متفاوت وراثت پذیری و بین تراکم های متفاوت نشانگرها، متفاوت بود. برای نمونه در صفات با وراثت پذیری کم (۱۰ درصد)، افزایش تعداد نشانگرها در تراکم های کم (۲۵۰) یا زیاد (۱۰۰۰)QTL بر صحت ارزیابی ژنومی تاثیر نداشت، اما در تراکم های متوسط QTL 250 و ۵۰۰QTL صحت ارزیابی ژنومی را افزایش داد.
در صفات با وراثت پذیری متوسط (۲۰ درصد) افزایش تعداد نشانگرها بر صحت ارزیابی ژنومی تاثیر نداشت. در صفات با وراثت پذیری بالا (۴۰ درصد) افزایش تعداد نشانگرها در تراکم های کم (QTL 125) صحت ارزیابی ژنومی را افزایش داد، اما در تراکم های متوسط یا زیاد (QTL 250، 500 و ۱۰۰۰) بر صحت ارزیابی ژنومی تاثیر نداشت.
منبع: هادی آتشی، نرجس گرگانی فیروزجاه، ۱۳۹۴. مطالعه اثر افزایش شمار نشانگرها بر صحت ارزیابی ژنومی با استفاده از روش rrBLUP، مجله علوم دامی ایران، سال چهل و ششم، شماره ۲.