یکی از عوامل محدود کننده رشد گیاه پیاز، بیماری پوسیدگی ریشه و طبق است که در اثر قارچ Fusarium oxysporum f.sp. cepae ایجاد می شود. در تحقیقی در همین راستا، هشت ژنو تیپ پیاز بومی شامل قرمز آذرشهر، سفید قم، هرسین، درچه اصفهان، سفید کاشان، اسحاق آباد نیشابور، ابرکوه یزد و قولی قصه زنجان و دو ژنو تیپ خارجی تگزاس ارلی گرانو و سوییت اسپانیش مورد آزمون قرار گرفتند.
ژنو تیپ های مورد آزمون از نظر میانگین برخی از صفات مورد بررسی، اختلاف معنی داری داشتند و همبستگی بالا و مثبت بین این صفات و میزان مقاومت این ژنو تیپ ها به بیماری پوسیدگی ریشه و طبق وجود داشت
ابتدا، این ژنو تیپ ها با بررسی درصد ریشه های آلوده و بر اساس فاکتورهای بیماری (درصد آلودگی، شدت و شاخص بیماری) در طیف های مقاوم، متحمل و حساس ارزیابی شدند. به منظور بررسی اجزای فیزیکی مقاومت، ویژگی های آناتومیکی ریشه شامل ضخامت اپیدرم، ضخامت و تعداد لایه پارانشیم پوست، ضخامت آندودرم، ضخامت دایره محیطیه، شعاع استوانه مرکزی، قطر آوند آبکشی، قطر آوندهای چوبی و قطر اولین لایه سلولی پوست اسکلرانشیمی، مورد بررسی قرار گرفت.
نتایج نشان داد ژنو تیپ های مورد آزمون از نظر میانگین برخی از صفات مورد بررسی، اختلاف معنی داری داشتند و همبستگی بالا و مثبت بین این صفات و میزان مقاومت این ژنو تیپ ها به بیماری پوسیدگی ریشه و طبق وجود داشت. صفت تعداد لایه پارانشیم پوست، نقش قابل توجه در مقاومت را دارا بود، به طوری که بیشترین میانگین تعداد لایه پارانشیم پوست در ژنو تیپ های مقاوم سفید کاشان، سفید قم و کمترین میانگین در ژنو تیپ های حساس هرسین و قولی قصه زنجان مشاهده شد.
منبع: مهدی نصراصفهانی، منصوره حسینی کوپائی، 1394، اجزای فیزیکی مقاومت در ژنو تیپ های پیاز مقاوم و حساس به بیماری پوسیدگی ریشه و طبق ناشی از قارچ Fusarium oxysporum f. sp. cepae. فصلنامه به نژادی نهال و بذر، سال سی و یکم، شماره 3