به گزارش ایسنا، دکتر ژنگ شیانگ لی، از دانشگاه کورتین در استرالیا که برای بررسی چگونگی حرکت صفحات تکتونیکی هند و اوراسیا، به کشور نپال سفر کرده بود، بر این باور است که تا ۲۰۰ میلیون سال آینده ابرقاره جدید آماسیا شکل خواهد گرفت.
محققان اکنون با استفاده از روشهای جدید میتوانند به بررسی تغییراتی که در دهها میلیون سال آینده رخ خواهند داد، بپردازند.
دکتر لی در بررسیهای خود در نپال دریافت که هند، اوراسیا و سایر صفحات تکتونیکی به آهستگی در حال نزدیک شدن به یکدیگر بوده و طی ۵۰ تا ۲۰۰ میلیون سال آینده قاره آماسیا را شکل خواهند داد.
نظریه ابرقاره آماسیا چیز جدیدی نیست؛ در سال ۲۰۱۲ یک تحقیق نشان داد که مرکزیت این ابرقاره احتمال در قطب شمال قرار خواهد گرفت. بر اساس این پژوهش، آمریکای شمالی و جنوبی به هم برخورد کرده، دریای کارائیب و اقیانوس قطب شمال ناپدید خواهند شد و آسیا به آمریکا خواهد پیوست.
صفحه هند که در حال حاضر به اوراسیا متصل است، هر سال چند سانتیمتر به سمت شمال حرکت کرده و باعث فعالیت تکتونیکی میشود.
سایر قارهها نیز به سوی یکدیگر حرکت میکنند. اقیانوس اطلس سالانه چند سانتیمتر کوچکتر شده که در نهایت باعث برخورد آمریکا با اوراسیا خواهد شد؛ همچنین قاره استرالیا سالانه حدود هفت سانتیمتر به سمت آسیا حرکت کرده و به آماسیا خواهد پیوست.
دانشمندان با استفاده از روشهای جدید توموگرافی لرزهای وضوح بالا، سیستمهای اطلاعات جغرافیایی و قدرت محاسباتی فزاینده قادر هستند تا این تغییرات را با جزئیات زیاد پیگیری کنند؛ برای مثال آنها میتوانند این تغییرات را با ابرقارههای قدیمی رودینیا و پانگهآ مقایسه کنند که به ترتیب در یک میلیارد سال و ۳۰۰ میلیون سال قبل شکل گرفته بودند.
ابرقاره پانگهآ که ۳۰۰ میلیون سال قبل شکل گرفته بود، آفریقا را در مرکزیت خود داشت و حدود ۱۰۰ میلیون سال بعد از آن با شکلگیری اقیانوس آتلانتیک به شکل هفت قاره امروزی تقسیم شد.
به اعتقاد محققان، پانگهآ سومین ابرقاره از چهار ابرقاره تاریخ زمین محسوب میشود. پیش از آن، ابرقاره رودینیا در حدود یک میلیارد سال قبل و نونا در حدود ۱.۸ میلیارد سال پیش شکل گرفته بودند.
ایده کشش قارهای در سال ۱۹۱۲ توسط آلفرد وگنر، دانشمند آلمانی برای توضیح شکل کشورهای زمین که مشابه قطعات پازل در کنار هم قرار میگرفتند، ارائه شد.
سطح زمین از هفت صفحه بزرگ و چندین صفحه کوچک تکتونیکی تشکیل شده که با سرعتهای متفاوت از چند میلیمتر گرفته تا چند سانتیمتر در سال – مشابه رشد ناخن انسان – حرکت میکنند؛ اصطکاک بین این صفحات باعث بروز زمینلرزه میشود.