سر الکساندر فلمینگ، میکروب شناس برجسته اسکاتلندی در روز چهارم سپتامبر 1928م به طور اتفاقی به کشف پنی سیلین موفق شد. پنی سیلین علی رغم دارا بودن خاصیت قوی میکروبکشی، محرک و مسموم کننده نبود. فلمینگ این کشف را با نام پنیسیلین در سال 1929م اعلام کرد اما در آن زمان، کسی به این کشف مهم علاقه ای نشان نداد، از این رو، پنی سیلینِ اکتشافی، سالها در شیشه آزمایشگاه ماند تا اینکه جنگ جهانی دوم آغاز شد و جراحان ارتش، به فکر پیدا کردن روشهایى تازه و موثر برای درمان زخمهای عفونی مجروحان جنگی افتادند. در اینجا بود که آنان پنی سیلین و اثرات آن در بهبود بخشیدنِ زخمهای عفونی را به خاطر آوردند. در این هنگام بود که دو دانشمند میکروب شناس و بیولوژیست با نامهای هوارد فلوری و ارنست چین توانستند آن را به صورت یک داروی عملی عرضه دارند. این سلاح قدرتمند در مبارزه با باکتریها، بسیار قوی عمل می کرد و در این زمان کاربرد وسیعی یافت. با کشف پنی سیلین، این آنتی بیوتیک نیرومند، علم پزشکیِ قرن بیستم دستخوش انقلابی عظیم شد و در سال 1945م، هر سه دانشمند به دریافت جایزه نوبل پزشکی نائل شدند.
منبع:راسخون