خودروهای بدون سرنشین و یا به طور آشناتر، خودروهای هوشمند برای بسیاری از ما نامی جدید هستند که تنها در طول دو یا سه سال گذشته با آن روبرو شده ایم ولی شروع این پدیده به چندین دهه پیش باز می گردد.
نخستین تلاش برای ساخت چنین محصولی به سال ۱۹۲۵ بازمی گردد. در آن سال محصولی با نام American Wonder ساخته شد که یک خودرو با امکان کنترل از راه دور با امواج رادیویی بود.
در سال ۱۹۳۹ نیز یک اتوبان آزمایشی ساخته شد که خودروهای درون آن به کمک سیستم کنترل از راه دور کنترل می شدند.
در سال ۱۹۶۶ نخستین سیستم مسیریابی هوشمند با نام Shakey ساخته شد که مجهز به نوعی ابتدایی از هوش مصنوعی بود.
در سال ۱۹۸۳ نیز DARPA نخستین خودروی مجهز به دوربین برای مشاهده جاده را طراحی کرد. البته نخستین تلاش های لازم برای این امر را شرکت ژاپنی Tsukuba در سال ۱۹۷۷ آغاز کرده بود.
در دهه هفتاد و اوایل دهه ۸۰ میلادی نیز نخستین سیستم دید پویا برای خودرو به واسطه استفاده از چند دوربین ساخته شده و بر روی خودروی ۵۰۰ SEL نصب شد.
در سال ۱۹۹۸ سرانجام رکورد ۲ هزار کیلومتر طی مسیر بدون دخالت مستقیم راننده برای خودروها ثبت شد.
در سال ۲۰۰۴ رقابتی بین خودروهای فاقد راننده انجام شد ولی هیچ یک از آنها نتوانستند مسیر صحرای موهاوی را پشت سر بگذارند و در نهایت یک سال بعد نخستین خودروی بدون راننده جهان به این مهم نائل شد.
سه سال پس از موفقیت در صحرا بود که DARPA نخستین نمونه های شهری از خودروی خود را آماده آزمایش کرد.
در سال ۲۰۰۹ نخستین خودروی هوشمند بدون راننده گوگل طراحی شد.
در سال ۲۰۱۰ نیز یک خودروی بدون راننده و برپایه استفاده از دوربین ها توانست ۱۳ هزار کیلومتر مسیر را طی کند که البته ویژگی این خودرو استفاده آن از انرژی خورشیدی برای گجت های نصب شده بر رویش بود.
سرانجام در سال ۲۰۱۴ نخستین خودروی بدون راننده گوگل به صورت رسمی آزمایش های پیش از عرضه خود را آغاز کرد.