نامبو، برنده نیمی از جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۰۸ بود و بقیه جایزه به طور مشترک به ماکوتو کوبایاشی و توشیهیدا ماسکاوا رسید.
نامبو این نصف جایزه را به دلیل کشف چگونگی اعمال شکست خود به خودی ابرتقارن در فیزیک ذرات در ۱۹۶۰ دریافت کرد.
او هنگامی در حال کار بر روی این مطلب بود که چگونه نقض تقارن خودبخودی میتواند مواد را تبدیل به ابررسانا کند به این دستاورد بزرگ رسید.
تحقیق نامبو، مشوقی برای پیتر هیگز، فرانسویس انگلرت و سایرین در دهه ۱۹۶۰ شد تا مکانیسمی نظری برای بوزون هیگز ارائه دهند. ذرهای که در ۲۰۱۲ در برخورد دهنده بزرگ هادرونی (LHC) کشف شد.
یک سال بعد، هیگز و انگلرت، جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۳ را به دلیل نظریهای که بر مبنای ایدههای نامبو، وجود ذره هیگز را پیشبینی میکرد بردند.
هیگز در سال ۲۰۰۴ به اثرگذاری نامبو اشاره کرد: «اگر چه در این مورد نام من بر سر زبانهاست ولی این نامبو بود که نشان داد جرم فرمیونها چطور به روشی مشابه با تشکیل گاف انرژی در ابررساناها به وجود میآید.»
فرانک ویلچک از مرکز فناوری ماساچوست (MIT) درباره جایزه نوبل نامبو گفت: «کار نامبو ذهنیتی بود که فراتر از زمان خود قرار داشت.»
ویلچک که در ۲۰۰۴ جایزه نوبل فیزیک را مشترکاً به دلیل کارش بر روی برهمکنشهای قوی برده است اضافه کرد: «این ایده میگفت آنچه به نظر فضایی خالی میرسد، با دیدی عمیقتر در واقع محیطی است که حرکت مادهی قابل مشاهده را پیچیده میکند.»
نامبو در ۱۸ ژانویه ۱۹۲۱ در توکیو به دنیا آمد و در دانشگاه امپریال توکیو بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ به تحصیل فیزیک پرداخت. سپس مانند بسیاری از فیزکدانهای نسل خودش به کاربردهای نظامی رادار روی آورد. به گزارش سایت انجمن فیزیک، او در ۱۹۵۲ از دانشگاه توکیو دکتری (PhD) گرفت و قبل از آمدن به مرکز مطالعات پیشرفته در پرینستون آمریکا، مدتی کوتاه در دانشگاه اوساکا سیتی کار کرد.
نامبو در ۱۹۵۴ وارد دانشگاه شیکاگو شد و با کسب شهروندی آمریکا در ۱۹۷۰ باقی عمر تحقیقاتی خود را در آنجا سپری کرد.