این مقبره متعلق به یک زن در اوایل عصر آهن و حدود قرن هشتم پیش از میلاد است. رسانهها بعد از فهمیدن اینکه در زمان به خاکسپاری جواهرات او همراهش بوده است، به او لقب شاهزاده خانم دادهاند.
بر اساس گزارشی که از فاکسنیوز منتشر شد این زن در تابوت بلوطیرنگ که بهاندازه کافی با جواهر و اقلام گرانقیمت پرشده بود پیدا شد و شکی نیست که او از قشر بالای جامعه بوده است. مقبره او حدوداً ۸.۵ فوت ارتفاع داشت و در زیر آنیک غلتک قرار داشت و بهگونهای قرارگرفته بود که تابوت چوبی میتوانست در داخل فضا حرکت کند . تابوت "شاهزاده خانم" را در برگرفته بود و دستهایش را کنار او دراز کرده بودند ، لباسهایش را پوشیده و جواهرات خود را به تن کرده بود.
در هر یک از مچهای دستهایش، دستبندی وجود داشت که با دانههای آبی یا سبزآبی مزین شده بود و با نخهای رنگ روشنتر تزیینشده بود. دانههای شیشهای با مهرههای گرد ساختهشده از آلیاژ مس تزیینشده بودند. یک کمربند با یک گیره که از همان آلیاژ ساختهشده بود نیز به همراه داشت. کمربند او احتمالاً از چرم ساختهشده بوده و مدتها پیش پوسیده بوده است ، اما سگک مسی آن سالم باقیمانده است.
با توجه به فنآوری آن زمان، مهرههای شیشهای بسیار خاص و نادر بودند و یافتنشان سخت بوده است و این نشانه خوبی از ثروت و وضعیت زنان آن زمان بوده است. علاوه بر جواهراتی که قبلاً ذکر شد ، قبر او نیز قفسههای کوچکی داشت و از چیزی ساختهشده بود که به مروارید شباهت داشت. دانههای مس در دستبند حتی در این مدت طولانی باقیمانده ، رنگ سبز آن نیز باوجود گذشت قرنها، در وسایلی مانند کمربند و باقی جواهرات دیده میشود. سگک کمربند نهتنها با تزیینات سبز مهره مانند تزیینشده بودند، بلکه حتی با گذر زمان هم طرحهای تزئینی روی آن از بین نرفتهاند.