کد خبر : 5285 جمعه 21 فروردین 1394 - 18:51:50
مطالعه-تاثیر-تغییرات-آب-و-هوایی-روی-وایکینگ-ها-

مطالعه تاثیر تغییرات آب و هوایی روی وایکینگ ها

سیناپرس: پژوهشگران دانمارکی در بررسی های جدید خود در رابطه با دوام وایکینگ ها در برابر دوره یخبندان کوچک به این نتیجه رسیدند که این مردم برای مدت طولانی تری زنده مانده و بهتر با تغییرات آب و هوایی تطبیق پیدا کرده بودند .

بر اساس مطالعات و بررسی های جامع و کاملی که کریستین کخ مدسن (Christian Koch Madsen) از موزه ملی دانمارک   روی وایکینگ ها انجام داد ، وایکینگ ها در گرینلند در دوره یخبندان کوچک (Little Ice Age) برای مدت طولانی تری نسبت به آنچه تا کنون تصور می شد ، زنده مانده و زندگی کردند .  

عصر یخبندان کوچک (Little Ice Age) یکی از عصرهای زمین ‌شناختی است که پس از دوره گرم سده‌های میانه ، یعنی در حدود سال 1250 میلادی آغاز شد و تا اواسط قرن نوزدهم میلادی ادامه پیدا کرد . در این دوره دمای هوا در همه نقاط جهان به شدت کاهش پیدا کرد و موجب تغییر در پوشش گیاهی و جانوری و تا حدی در الگوهای بارندگی و دمایی مناطق گوناگون دنیا شد . از عوامل عصر یخبندان کوچک می توان به تغییرات در میزان تابش خورشید ، فعالیت ‌های آتشفشانی ، کاهش سرعت گردش ترموهالین و ... اشاره کرد .

کریستین کخ مدسن در این رابطه چنین توضیح می دهد : داستانی که در این مورد شنیده ایم ، به وجود آمدن آب و هوای وخیم تر و به سادگی ناپدید شدن نورسمن ها (Norsemen) در اثر در دست نداشتن آب بوده است .

لازم به ذکر است که نورسمن ها (Norsemen) گروهی بودند که بین قرون 8 تا 11 میلادی به زبان نروژی باستان حرف می ‌زدند . این زبان متعلق به زبان ژرمنی شمالی شاخه ‌ای از زبان‌ های هند و اروپایی است .

او در ادامه می افزاید : " در اواسط قرن سیزدهم در گرینلند ، بیش از دو هزار و پانصد نفر زندگی نمی کردند . "

قابل توجه است تخمین های اولیه ای که برای جمعیت این منطقه زده شده بود ، شش هزار نفر بوده است .

کریستین کخ مدسن در ادامه توضیح می دهد : هنگامی که تغییرات آب و هوایی سخت در این منطقه آغاز شد ، ما می بینیم که به تدریج مزارع کشاورزی از دور ترین نقطه شروع به متروک شدن می کنند . این مساله نشان می دهد تمرکز قدرت و منابع که اقدامات متقابل روشن در برابر وخیم شدن آب و هوا است ، برای آن ها غیر عمدی و غیر ارادی بوده است .

در واقع کشاورزان با سرمای شدید دیگر قادر به کشاورزی نبوده و کم کم و به تدریج مزارع خود را ترک کردند و هر چه زمین های بایر بیشتر شد ، جمعیت نیز شروع به کوچک شدن کرد و نورسمن ها در زیستگاهی بزرگ جمع شدند و شروع به صرفه جویی کردند . در نهایت آنها برای بقای خود ،  بر غذاهای دریایی و تله گذاری تکیه کردند و بیش از هشتاد درصد مواد غذایی خود را از این دو طریق فراهم می کردند .

مدسن در پایان به این نتیجه رسید که این مردم برخلاف تصوری که پیش از این می شد ، برای مدت طولانی تری زنده مانده بودند و بهتر با تغییرات آب و هوایی تطبیق پیدا کرده بودند .

منبع
 

نظرات شما

[کد امنیتی جدید]